Jerzy Jarocki
(1929–2012) – reżyser teatralny, dramaturg, pedagog.
Ukończył studia aktorskie w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Tajniki reżyserii zgłębiał w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (GITIS) w Moskwie. Po powrocie ze Związku Radzieckiego zaczął współpracować z katowickim Teatrem Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego, gdzie zadebiutował sztuką Bruno Jasieńskiego Bal manekinów. W 1960 roku w studenckim teatrze STG przygotował polską prapremierę Ślubu Witolda Gombrowicza. Do tej sztuki wracał jeszcze kilka razy: w Zurychu, w warszawskim Teatrze Dramatycznym, w Belgradzie, w Nowym Sadzie, a w końcu w 1991 roku w krakowskim Starym Teatrze, w którym zrealizował wersję tego dramatu do dziś przez wielu widzów uznawaną za kanoniczną.
Spektakle Jarockiego powstały na scenach Teatru Polskiego we Wrocławiu, Teatru Dramatycznego w Warszawie, Starego Teatru w Krakowie i Teatru Narodowego w Warszawie. Najczęściej wystawiał autorów współczesnych: Eugene’a O’Neilla, Arthura Millera, Sławomira Mrożka, Friedricha Dürrenmatta, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Witolda Gombrowicza, Tadeusza Różewicza, Antona Czechowa, Władimira Majakowskiego.
Od 1966 roku był wykładowcą w krakowskiej PWST, a od 1991 roku profesorem tej uczelni. W 1994 roku został przyjęty w poczet członków Polskiej Akademii Umiejętności.