Teksty

Juliusz Gabryel, naznaczony po swojemu, ale nie wyklęty, niepasujący do buńczucznej etykiety z Wikipedii, która łatwo zapędziłaby go w kozi róg słowami „grupa poetów przekraczających normy obyczajowe” – o Elemencie piątym Juliusza Gabryela pisze Karol Maliszewski.

Andrzej Dybczak wyruszył na Syberię, zaintrygowany spojrzeniem drewnianej „lalki”, którą odnalazł w Muzeum Etnograficznym w Krakowie. Chciał się dowiedzieć, kto zabrał figurkę z należnego jej miejsca. Wyprawa sprowokowała podróżnika do zadawania kolejnych pytań, na które próbuje on odpowiedzieć w książce Las duchów, wyróżnionej Nagrodą im. Ryszarda Kapuścińskiego.

„Przypominałem sobie legendy arturiańskie, Umberta Eco, Żywot Łazika z Tormesu, Rolanda Barthes’a, Miguela Cervantesa, odgrzebywałem z pamięci również kalki z pulpowej fantastyki. Chciałem ten świat mocno ukorzenić, ale też ulokalnić”. Z Łukaszem Kucharczykiem, autorem książki Wszystkie drogi prowadzą, nominowanej do Nagrody Zajdla, rozmawia Patryk Kosenda.

Ojców inspiratorów powieści Wszystkie drogi prowadzą jest zdecydowanie więcej, jednak tym razem bardziej niż nawiązania do J.R.R. Tolkiena i innych wielkich nazwisk literatury fantasy urzekły mnie mrugnięcia okiem do czytelnika i kpina z otaczającego nas świata.

Kiedy Lata ukazały się we Francji w 2008 roku, Annie Ernaux miała sześćdziesiąt osiem lat, od ośmiu była na emeryturze, a zaledwie sześć minęło od diagnozy raka piersi, którego po zabiegach trwających rok udało jej się wyleczyć. Wtedy reputacja literacka autorki była już ugruntowana: piętnaście opublikowanych tytułów, wiele nagród, stopniowy wzrost liczby przekładów.

Nie sposób przepuścić możliwości oddania się lekturze kolejnej książki Petera Markusa, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym. W ciągu ostatnich trzech lat (za sprawą Piotra Siweckiego) mieliśmy okazję, by poznać niezwykły świat rzeki przedstawiony w tekstach autora Dobrze, bracie – pisze Kamil Kawalec.

Tadeusza Boya-Żeleńskiego opisano już wielokrotnie. Monika Śliwińska postanowiła jednak sprostować niektóre znane historie i uzupełnić je o nowe informacje. Z pasją śledczego tropiła wszystkie nieścisłości i kłamstewka samego bohatera. Przeczytamy o tym w książce Książę. Biografia Tadeusza Boya-Żeleńskiego, o której z autorką rozmawia Magda Huzarska-Szumiec.

„Poezja ta przekracza granice różnych dziedzin sztuki, nie tylko przez przywoływanie innych dzieł, ale także przez nawiązywanie z nimi artystycznego dialogu, rozszerzanie ich znaczeń, obudowywanie poetycką opowieścią, która kreuje nowe jakości semantyczne”. O Glifie Julii Fiedorczuk pisze Magdalena Piotrowska-Grot.

Juliusz tropił życie, zajmowała go witalność – pomimo wszystko. W wierszach znajdziesz głównie owo „mimo wszystko”, ale na pierwszym planie było u Julka pierwotne zdziwienie tym, że coś jest, że jest on sam, który potrafi to zobaczyć i ma narzędzia, żeby spróbować to opowiedzieć – mówi Radosław Wiśniewski w rozmowie z Romanem Honetem o życiu i poezji Juliusza Gabryela.

„Pomysł był taki, żeby białoruskie dzieci, począwszy od mojego syna, miały dostęp do dobrych książek. Żeby nie myślały, że język białoruski jest nieatrakcyjny, bo dotychczas opowiadano w nim głównie sentymentalne historie o wsi i o przyrodzie” – Justyna Czechowska rozmawia z Nadią Kandrusewicz, tłumaczką literatury szwedzkiej na białoruski, założycielką i szefową wydawnictwa Koska.

Czub w swojej najnowszej książce Natura dziury (...) kontynuuje projekt mocno surrealizującej poetyki. W tym przypadku groteskę znaną z pierwszej książki zastępuje jednak w dużej mierze niesamowitość i niezwykłość.

„Bardzo poważnie traktuję zabawę. Myślę, że może być czymś wywrotowym. Literaturę traktuję jako zabawę, ale właśnie bardzo poważną. Sprawdzam, czy za pomocą różnych zabiegów mogę dokonać mikroprzesunięć i pozwolić sobie i kilku czytającym osobom trochę inaczej żyć”. O Ćpunie i Głupku, najnowszej powieści Mateusza Górniaka, z autorem rozmawia Emilia Konwerska.