Stefan Grabiński
(1887–1936) – jeden z czołowych przedstawicieli przedwojennej polskiej fantastyki, nazywany „polskim Edgarem Allanem Poe”, porównywany również do H.P. Lovecrafta. Absolwent Uniwersytetu Lwowskiego (filologia klasyczna i literatura polska).
Za życia zyskał krótkotrwałą popularność dzięki opowiadaniom, które i dziś są uznawane za trzon jego twórczości, zdecydowanie ważniejszy niż powieści. Doceniony został jednak przez Karola Irzykowskiego, a po wojnie przez Artura Hutnikiewicza. Pierwszego powojennego wznowienia zbioru opowiadań Demon ruchu dokonał Paweł Dunin-Wąsowicz w 1999, zaopatrując książkę w ilustracje własnego autorstwa.
Grabiński interesował się okultyzmem, stąd jego twórczość pełna jest duchów i zjawisk nadprzyrodzonych. Charakterystyczny jest jednak fakt, że zjawiska te dzieją się zwykle we współczesnej, realistycznie oddanej scenerii. W Demonie ruchu obszarem, w jakim się pojawiają, jest symbol nowoczesności - kolej. Również język Grabińskiego oscyluje między realizmem a poetycznością (sam autor był wielbicielem twórczości Bolesława Leśmiana).
[PK]
Bibliografia
BIBLIOGRAFIA
- Stefan Żalny (pseud.), Z wyjątków. W pomrokach wiary, Lwów: Księgarnia Maniszewskiego i Meinhardta, 1909.
- Na wzgórzu róż, Kraków: Księgarnia J. Czerneckiego, 1918.
- Demon ruchu, Warszawa:Księg. J. Czernecki, dawniej Księg. Spółki Wydaw. Polskiej,1919.
- Szalony pątnik, Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1920.
- Niesamowita opowieść, Lwów: Wydawnictwo Dzieł Pogodnych, 1922.
- Księga ognia, Łódź: Księgarnia Polska, 1922.
- Salamandra, Lwów: Wydawnictwo Polskie, 1924.
- Cień Bafometa, Lwów: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1926.
- Klasztor i morze, Warszawa: F. Hoesick,1928.
- Namiętność (L'appassionata), Warszawa: Renaissance-Universum, 1930.
- Wyspa Itongo, Warszawa: F. Hoesick 1936.