Tom wierszy Aleksandry Byrskiej da się czytać na kilka sposobów. To udany debiut przede wszystkim dzięki unikalnej i konsekwentnej perspektywie poetki – o Kalcycie Aleksandry Byrskiej pisze Anna Mochalska.

Powieść ta niewątpliwie jest satyrą, między innymi na liberalny wokeizm, ale przede wszystkim na świat pisarski – o Monie Poli Oloixarac pisze Natalka Suszczyńska.

Przywołując publikacje krytyczne Aleksandra Fiuta i Lidii Burskiej, Urbanowski używa przeciw nim amunicji patriotycznej. Stwierdza, że autorom nie podobał się „przede wszystkim zbyt pochlebny ich zdaniem obraz polskiego społeczeństwa, jaki wyłaniał się z literatury stanu wojennego” – o książce Macieja Urbanowskiego pisze Paweł Dunin-Wąsowicz.

Zaczęło się od spojrzenia w obiektyw. Magdalena Wdowicz-Wierzbowska planowała stworzyć cykl fotografii polskich reporterek. Ale im dłużej trwał projekt, tym większej nabierała pewności, że twarze uchwycone w prostych, czarno-białych kadrach domagają się głosu – o Reporterkach pisze Agata Bisko.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.

Zawsze mnie pociągała idiomatyczność dobrych tekstów poetyckich, to, że są sobą tylko w języku, w którym powstały. I że nie da się ich sparafrazować, a już na pewno sprowadzić do anegdoty czy historyjki – mówi Dariusz Sośnicki w rozmowie z Romanem Honetem o swoim najnowszym tomie wierszy Reprezentacja zwierząt.