O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.

Zawsze mnie pociągała idiomatyczność dobrych tekstów poetyckich, to, że są sobą tylko w języku, w którym powstały. I że nie da się ich sparafrazować, a już na pewno sprowadzić do anegdoty czy historyjki – mówi Dariusz Sośnicki w rozmowie z Romanem Honetem o swoim najnowszym tomie wierszy Reprezentacja zwierząt.

Mam wrażenie, że Kamili Janiak udało się opisać, jak podmiotowość przeskakuje przez czas – nie na poziomie poetyckiego projektu, ale w samym ciele wiersza. To więc nie książka o jaźni, ale raczej jaźń opowiadająca o własnych i cudzych przygodach – o Dziwnych dziewczynach Kamili Janiak pisze Agnieszka Waligóra.

Tak naprawdę Kornelii Sobczak chodzi według mnie o coś innego: o samodzielne, krytyczne myślenie, o podejrzliwość względem wciskanych nam gotowych schematów, ponowne badanie zastygłych historii – o książce Zośka i Rudy. O miłości, przyjaźni i Polsce pisze Małgorzata I. Niemczyńska.

Być może kiedy język jest migotliwy, wieloznaczny i w ruchu, kiedy można nim więcej wyrazić, to ziemia przestaje lunatykować, staje się bardziej stabilna, przystaje – o Lunatycznej krainie Mii Couto pisze Agata Puwalska.

To raczej partytury językowe i liryczne hierofanie niż klasycznie rozumiane wiersze, co niewątpliwie stanowi ogromny atut w dobie powszechnego pastwienia się nad hegemonicznym mainstreamem poetyckim, w którym wciąż preferowane są prostota i biel – o debiutanckim tomie wierszy Szymona Bryzka pisze Karolina Niemiec.