Powieść i jej powrót do lat 80. są bowiem formą ustosunkowania się – wolę to określenie niż „przepracowanie” – do własnej młodości oraz zawarcia paktu między nią a sobą dojrzałym – o Ach, Ustka! Wspomnieniach starego idioty Bartosza Żurawieckiego pisze Piotr Sobolczyk.

Dwie rzeczy naprawdę w tej książce doceniam. Pierwsza to sposób, w jaki traktuje się w niej sentyment i nostalgię. Druga to enigmatyczność tej powieści – o Wilku w białej furgonetce Johna Darnielle’a pisze Piotr Brencz.

Czytając prozę Ellisona, można odnieść wrażenie, że usiłuje on poszerzyć język fantastyki przez dobór odpowiedniego instrumentarium, zmianę środków wyrazu – o Opowiadaniach najlepszych Harlana Ellisona pisze Jacek Sobota.

Stawiane są pytania o granice sztuki oraz o to, jak daleko artysta może się posunąć, by sfinalizować swoje dzieło. Czy poświęcenie jednej osoby dla sztuki może być zrównoważone poświęceniem sztuki innej osobie? – o Wyspie Snów Heikkiego Kännö pisze Piotr Paczkowski.

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Gdybym miała wskazać główny cel powstania książki, byłoby nim dociekanie, czy faktycznie życie największych angielskich pisarek – Austen, Brontë, Woolf – mogło wyglądać tak, jak wyobrażali je sobie filmowcy – mówi Anna Śliwińska w rozmowie z Amelią Sarnowską o swojej publikacji Austen, Brontë, Woolf. Filmowe biografie.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.