Autorka umie rozpoznać scenę, umie wciągnąć czytelnika w prostą sytuację, podkręcić napięcie, zawiesić odpowiedź i zostawić nas z mocnym ostatnim zdaniem – o debiucie poetyckim Agaty Afeltowicz pisze Andrzej Graul.

Małochleb uchwyciła doświadczenie słabo dotąd opisane w Polsce – doświadczenie pokolenia kultury terapii i ekonomicznej prekarności – o książce Mięśnie mam od miłości pisze Anna Chromik.

W gruncie rzeczy Kapelusz w lamparcie cętki pozostaje powieścią dla koneserów pytań wagi ciężkiej, dla tych, którzy odczuwają jeszcze temperaturę sporu o śmierć autora, dla miłośników Sześciu postaci… Luigiego Pirandella i akolitów „efektu obcości” – o powieści Anne Serre pisze Olga Żyminkowska.

Wizja Hobana ukazuje ludzkość posługującą się wytworzonym na nowo językiem, który wydaje się zdegradowany, ale w zasadzie (podobnie jak rzeczywistość) próbuje się go odbudować ze zgliszcz, w jakie zamienił się po katastrofie nuklearnej – o Riddley Walker Russella Hobana pisze Paulina Feliksik.

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Gdybym miała wskazać główny cel powstania książki, byłoby nim dociekanie, czy faktycznie życie największych angielskich pisarek – Austen, Brontë, Woolf – mogło wyglądać tak, jak wyobrażali je sobie filmowcy – mówi Anna Śliwińska w rozmowie z Amelią Sarnowską o swojej publikacji Austen, Brontë, Woolf. Filmowe biografie.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.