Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.

Zawsze mnie pociągała idiomatyczność dobrych tekstów poetyckich, to, że są sobą tylko w języku, w którym powstały. I że nie da się ich sparafrazować, a już na pewno sprowadzić do anegdoty czy historyjki – mówi Dariusz Sośnicki w rozmowie z Romanem Honetem o swoim najnowszym tomie wierszy Reprezentacja zwierząt.

Po 1968 roku naprawdę sądziłam, że w Polsce niewiele osób będzie chciało zajmować się literaturą jidysz czy choćby mówić w tym języku. Ostatnie ćwierćwiecze uświadomiło mi, że historia lubi zaskakiwać. Mamy jeszcze mnóstwo pracy – mówi Bella Szwarcman-Czarnota, autorka antologii Mam dla Was historię, w rozmowie z Karoliną Koprowską.

Becca Rothfeld dostrzegła potencjał tkwiący w nadmiarze. W swoim debiutanckim zbiorze esejów Wszystko to zbyt małe… próbuje wykazać, że nadmiar jest w swojej istocie emanacją apetytu na życie, przejawem chęci doznania czegoś ponad zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych – o książce Bekki Rothfeld pisze Agata Berniak-Klich.

Emocje wygasły, nie ma tu miejsca ani na nienawiść, ani na afirmację nielicznych pozytywnych zdarzeń. Poeta stara się unaocznić sytuację, której był świadkiem; w tym celu przedstawia ją z wielu perspektyw – o tomie wierszy Przemysława Wechterowicza pisze Kamil Figas.

Teksty Lu Xuna mają głębszy wymiar, co widać już na poziomie języka. Tak jak w Europie łacinę zastąpiły języki nowożytne, tak w Chinach klasyczny wenyan miał zostać wyparty przez baihua. Reforma języka i pisma była tam znacznie bardziej złożona niż na Zachodzie – o zbiorze opowiadań Do boju! Lu Xuna pisze Krzysztof Katkowski.

Gdy system edukacji zawodzi, na straży staje osobista mitologia. Interpretacja, jakiej chłopiec poddaje postać słonia-ojca, sytuuje się w centrum narracji. Ostatecznie figura słonia służy dorastającemu bohaterowi przede wszystkim do odkrywania prawdy o samym sobie – o książce Mariusza Gołosza i Julii Juzyk jak umierają słonie duże i ciężkie? pisze Karolina Zdunek.