Mimo że Historia kobiet w 101 przedmiotach to książka wpisująca się w antropologię rzeczy, warto ją czytać także jako zbiór ciekawostek o tym, co nas otacza – o publikacji Annabelle Hirsch pisze Urszula Pieczek.

Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia dziewczynka, nie znamy jej imienia. Wraz z rodziną wyprowadza się właśnie z karynckiej wioski. To próba ucieczki z archaicznego świata i od duchów przeszłości, ale także awans społeczny – o Tam, gdzie najostrzejszy kieł Karawanków szczerzy się ku niebu Julii Jost pisze Natalia Prüfer.

Czy czytaliście kiedyś książkę, której bohaterami są autor, powieść, inne gatunki beletrystyki, ich czytelniczki, a wreszcie niemal wszyscy czołowi twórcy kanonu światowej literatury? Oto ona: rzecz dość specyficzna, Tom & Tom ukraińskiego pisarza Wasyla Słapczuka – pisze Maciej Piotrowski.

Komedia Judyty to wybór dramatów Siergieja Kowalowa, wybitnego białoruskiego pisarza – obowiązkowy dla tych wszystkich, którzy chcą lepiej poznać białoruską historię i teatr – pisze Jacek Cieślak.

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Gdybym miała wskazać główny cel powstania książki, byłoby nim dociekanie, czy faktycznie życie największych angielskich pisarek – Austen, Brontë, Woolf – mogło wyglądać tak, jak wyobrażali je sobie filmowcy – mówi Anna Śliwińska w rozmowie z Amelią Sarnowską o swojej publikacji Austen, Brontë, Woolf. Filmowe biografie.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.