Napięcie między zmianą a pragnieniem stałości okazuje się jednym z najważniejszych tematów wierszy Adón. Nie chodzi przy tym wyłącznie o tożsamość kobiecą, lecz także o doświadczenie życia w rzeczywistości, która nieustannie wymusza na nas kolejne przeobrażenia – o tomie Powinności Pilar Adón pisze Olga Rembielińska.

Mgła w swojej złożoności odsłania przynajmniej kilka istotnych kwestii. Pokazuje, jak w nowoczesny i satysfakcjonujący literacko sposób wykorzystywać elementy fantastyczne do tworzenia literatury o ambicjach artystycznych, jak w obrębie fantastyki konstruować historie i metafory wykraczające poza schematy przygodowe – o powieści Anny Brzezińskiej pisze Maciej Szraj.

Język dwudziestu sześciu rozdziałów jest żywy, opisowy, dynamizuje narrację. Prozatorska opowieść poświęcona jest zdarzeniom z codzienności, jej bohaterkom i bohaterom, w tym również przedmiotom, których udział należy wyraźnie zaznaczyć – o debiucie prozatorskim Justyny Hrycyk pisze Kamil Kawalec.

Tym, co ujmuje w Rubi, jest prostota narracji: pewne sceny niczym filmowe obrazy zostają w wyobraźni, co świadczy o dużej sprawności literackiej autora. Czytając tę książkę, w ogóle nie czułem, że to tekst debiutującego powieściopisarza – o powieści Damiana Jankowskiego pisze Tymoteusz Milas.

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Gdybym miała wskazać główny cel powstania książki, byłoby nim dociekanie, czy faktycznie życie największych angielskich pisarek – Austen, Brontë, Woolf – mogło wyglądać tak, jak wyobrażali je sobie filmowcy – mówi Anna Śliwińska w rozmowie z Amelią Sarnowską o swojej publikacji Austen, Brontë, Woolf. Filmowe biografie.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.