Romantasy przeszło wiele zmian – od początkowych młodzieżowych powieści fantasy z wątkiem romantycznym po dzisiejszą rezygnację z młodzieżowości i skupienie się na wątkach romantyczno-erotycznych – o powieściach romantasy pisze Adrianna Owczarz.

Współczesna kultura coraz rzadziej daje się zamknąć w granicach jednego języka, jednego kraju, jednej tradycji. Migracje, globalizacja, zmiany polityczne i ekonomiczne sprawiły, że wiele osób – w tym pisarzy – przestało definiować się jednoznacznie jako „stąd” albo „stamtąd” – o polskiej literaturze niemieckojęzycznej pisze Agnieszka Palej.

Czerwone chusty, imperialistyczna stonka i realizm magiczny. Czytana po trzydziestu latach powieść Feliksa Netza frapuje i zachwyca jednocześnie. Czy zachwyci nowe pokolenie czytelników? – o książce Feliksa Netza Urodzony w Święto Zmarłych pisze Radosław Młynarczyk.

Wracam do książki Brainarda po latach nie po to, by docenić „szlachetną prostotę” tytułowej formuły i zmusić się do zachwytu (czy to w ogóle możliwe?), lecz by poddać refleksji paradoksalną naturę tego tekstu. Jest to rzecz wybitnie banalna, diabelnie łatwa i konsekwentnie kapryśna – o I Remember Joego Brainarda pisze Jerzy Franczak.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Omawiana antologia, zawierająca najlepsze czeskie opowiadania powstałe po 1989 roku, na nowo wzbudza zainteresowanie gatunkiem, który przeżywał czasy swojej świetności, kiedy na ustach wszystkich były nazwiska Bohumila Hrabala, Oty Pavla czy Milana Kundery. To dobry pretekst, by zastanowić się nad tym, czym dziś jest czeskie opowiadanie – o książce Na solar pisze Anna Maślanka.

Nie ma co można odczytać jak dokument wyśnionego momentu w  historii Iranu. Powieść przedstawia topografię Teheranu sprzed lat, sieć ulic, dzielnic, domów i zakamarków. Czytana dziś, nieuchronnie zmusza nas do zadawania pytań o aktualny wygląd tej mapy – o książce Mahsy Mohebali pisze Aleksandra Samonek.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Weroniką Gogolą.