Czytając prozę Ellisona, można odnieść wrażenie, że usiłuje on poszerzyć język fantastyki przez dobór odpowiedniego instrumentarium, zmianę środków wyrazu – o Opowiadaniach najlepszych Harlana Ellisona pisze Jacek Sobota.

Stawiane są pytania o granice sztuki oraz o to, jak daleko artysta może się posunąć, by sfinalizować swoje dzieło. Czy poświęcenie jednej osoby dla sztuki może być zrównoważone poświęceniem sztuki innej osobie? – o Wyspie Snów Heikkiego Kännö pisze Piotr Paczkowski.

Książka jest także książką w świecie fikcji: powstaje jako dzieło pewnego nieporozumienia (a nieporozumienie jest tu jednym z głównych tematów); narracja podana czytelnikowi jest zamówionym przez Kościół Szwecji tekstem o Gustavie Dorém, za którego znawcę uchodzi narrator – o Biblii Dorégo Torgny’ego Lindgrena pisze Adam Leszkiewicz.

Przyłóżcie ucho do tej twórczości, obejrzyjcie spektakl, znajdźcie siebie. Wysłuchajcie muszli z oblężonej twierdzy – o prapremierze adaptacji teatralnej Internatu Serhija Żadana w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi pisze Aleksandra Zińczuk.

Gdybym miała wskazać główny cel powstania książki, byłoby nim dociekanie, czy faktycznie życie największych angielskich pisarek – Austen, Brontë, Woolf – mogło wyglądać tak, jak wyobrażali je sobie filmowcy – mówi Anna Śliwińska w rozmowie z Amelią Sarnowską o swojej publikacji Austen, Brontë, Woolf. Filmowe biografie.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.