Po 1968 roku naprawdę sądziłam, że w Polsce niewiele osób będzie chciało zajmować się literaturą jidysz czy choćby mówić w tym języku. Ostatnie ćwierćwiecze uświadomiło mi, że historia lubi zaskakiwać. Mamy jeszcze mnóstwo pracy – mówi Bella Szwarcman-Czarnota, autorka antologii Mam dla Was historię, w rozmowie z Karoliną Koprowską.

Wielu czytelników i krytyków popełniło błąd, utożsamiając Borowskiego z vorarbeiterem Tadkiem z opowiadań oświęcimskich. Dzięki świadectwom kolegów pisarza z obozu dziś wiemy, że jego zachowanie było zupełnie inne od zachowania Tadka – mówi Marta Byczkowska-Nowak, autorka książki Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

Nazwanie duchowego spadkobiercy Złotych Kurczaków po prostu Wrocławskim Festiwalem Komiksów Niezależnych w ogóle nie wchodziło w grę. Na stole znalazło się ponad trzydzieści propozycji, z których ostatecznie wyłoniły się Podziemne Kocury – o współczesnym komiksie niezależnym i festiwalu Podziemne Kocury z Martą Falkowską rozmawia Dominika Gracz-Moskwa.

Kim są, dokąd zmierzają, czego potrzebują? Koła, kluby, grupy, ekipy i związki. W tym cyklu oddajemy głos wspólnotom literackim. Reprezentujące je osoby mogą przedstawić się czytelniczkom i czytelnikom za pomocą dowolnej formy przekazu, o ile tylko hardware i software „Dziennika Literackiego” tę formę przetrawią. Dziś na naszych łamach gości Bialski Klub Literacki „Maksyma”.

Początkowo wizja pisania o zamrożonych emocjach wydawała mi się bardzo pociągająca. A tym bardziej – wizja pisania o zamrożonych emocjach na podstawie dwóch powieści – o książkach Jen Beagin i Ottessy Moshfegh pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Tadzio, Tadek, Tadeusz: oto portret prawdziwy, zwielokrotniony, zmieniający się nie tylko w czasie i pod wpływem wydarzeń zewnętrznych, ale przede wszystkim mieszczący w sobie tragedie i sprzeczności – o książce Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia Marty Byczkowskiej-Nowak pisze Magdalena Brodacka-Dwojak.

Czy w dobie permanentnego kryzysu bicie na alarm ma jakikolwiek sens? Kto lub co miał(o)by być naszym kanarkiem w kopalni? Jak, o czym i dlaczego w ogóle opowiadać w cieniu katastrofy? – o twórczości Judith Schalansky pisze Paulina Frankiewicz.

Żyć w próchniejącym, łuszczącym, rozpadającym się czasie horyzontalnym. Tak założono w prawie człowieka. Ożywać poza ułudami nostalgii w czasie wertykalnym, od pruskich prapoczątków ku górze, ku powierzchni. Tak założono w prawie roślin – o Wilkach Marzanny Bogumiły Kielar pisze Przemysław Rojek.