Zacząłem intensywnie wietrzyć wszystkie możliwe pokoje. Przedpokoje. Kuchnie. Mogło być też tak, że po prostu poszedłem do pracy, skończyłem tę całą zabawę w akademię i to sporo zweryfikowało – o swojej twórczości i najnowszym tomie poetyckim 5 mówi Szymon Bira w rozmowie z Kamilem Kawalcem.

W tej książce pieczołowicie wydłubałem z pamięci poszczególne sygnały, które świadczyły o tym, że nasza odrębność może być przykra, kłopotliwa, a nawet bolesna – mówi Maciej Hen, autor książki Tratwa z pomarańczami, w rozmowie z Mateuszem Demskim.

Inwazja rosyjska na Ukrainę sprawiła, że dziennikarze zaczęli cytować całe akapity Cesarzowej Piotra, szczególnie te dotyczące Rosji. I wszystko było tu aktualne. Wystarczyło zamienić nazwę miejscowości Narwa na Irpień lub Bucza – mówi Kristina Sabaliauskaitė w rozmowie przeprowadzonej przez Katarzynę Kachel podczas kongresu PEN Clubu w Krakowie.

Kiedy ktoś mówi: „na scenie ważna jest literatura”, od razu pojawiają się głosy, że chodzi o teatr dotrzymujący tak zwanej wierności autorowi. A tu wcale nie chodzi o wierność, ale o intelektualną lojalność – mówi Jacek Kopciński, autor zbioru felietonów Widok z Koziej, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

W Przez noc bohaterowie brną ulicami wymarłego miasta, Pragi listopadowej, przytłaczającej mrokiem, gdzie każdy ich krok śledzą zastępy austriackich, niemieckich lub sowieckich żołnierzy i gdzie nawet światło jest trupie i zimne, pojawia się na chwilę i zaraz gaśnie – o komiksie Jaroslava Rudiša i Nicolasa Mahlera pisze Anna Maślanka.

Autorka tworzy postać, której HIV niejako układa życie, więcej: wirus nadaje mu jakiś sens, organizuje je, w pewnym sensie wymusza na bohaterce zmianę postawy z biernej na aktywną – o książce Aleksandry Zbroi Muszę ci coś powiedzieć pisze Karolina Kurando.

Autorka proponuje, by wyzbyć się przekonania, że ludzkie widzenie to jedyna słuszna perspektywa – o książce Eweliny Figarskiej jestem małą muszką owocówką, przyleciałam na ciebie popatrzeć pisze Weronika Stencel.

Odkrywanie historii hipochondrii jest dla autorki nierozerwalnie związane z odkrywaniem prawdy o własnym lęku, który nie mieści się w ramach żadnej z dostępnych teorii. Nie sposób jednak z tym lękiem żyć bez stworzenia wyjaśniającej opowieści, pomagającej to odczucie zrozumieć i oswoić – o książce Ciało ze szkła. Historia hipochondrii Caroline Crampton pisze Klaudia Muca-Małek.