Nazwanie duchowego spadkobiercy Złotych Kurczaków po prostu Wrocławskim Festiwalem Komiksów Niezależnych w ogóle nie wchodziło w grę. Na stole znalazło się ponad trzydzieści propozycji, z których ostatecznie wyłoniły się Podziemne Kocury – o współczesnym komiksie niezależnym i festiwalu Podziemne Kocury z Martą Falkowską rozmawia Dominika Gracz-Moskwa.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Tajemnicze wydarzenie (zamach? nieszczęśliwy wypadek?) o dalekich następstwach politycznych staje się kanwą wielowątkowej, opartej na prawdziwej historii fabuły, w kolejnych rozdziałach ukazującej losy osób zaangażowanych w dochodzenie w sprawie Walerego Bagińskiego oraz Antoniego Wieczorkiewicza – o powieści Azard Pawła Kozioła pisze Michał Koza.

Historia zaczyna się intrygująco. Przyglądamy się zmaganiom mieszkańców pewnej osady usytuowanej gdzieś na odludziu. Członkowie grupy zbierają w lesie grzyby, unikają drapieżnych zwierząt, a wieczorami, gdy siedzą w swoich prymitywnych chatkach, marzą o rowerach i samolotach. O co tu chodzi? – o powieści Przełęcz Kira Bułyczowa pisze Marta Sobiecka.

W „Dzienniku Literackim” opublikowaliśmy szkic Zuzanny Sali Podawać w wątpliwość własne łzy, w którym autorka odnosiła się do książek mających wywoływać w nas wzruszenia. Piotr Sadzik częściowo kwestionował jej tezy w artykule Zaufać (niektórym) łzom, Anna Chromik zaś w szkicu Odczepić się od własnych łez – do zapisów trojga autorów nawiązuje Magdalena Nowicka-Franczak.

Jako „Maksyma” działamy niezależnie i nieźle nam to wychodzi. Cenimy sobie tę wolność, i to chyba jest najważniejsze. Myślę, że poradzimy sobie w każdych warunkach, świadczy o tym historia klubu – z Maciejem Szupilukiem o działalności Bialskiego Klubu Literackiego „Maksyma” rozmawia Patryk Kosenda.

Tym, co autorka biografii podkreśla i co powraca na każdym etapie lektury, jest ruch. Oczywiście ruch fizyczny w sensie dosłownym: Halina uwielbiała chodzić, przemieszczać się, rzadko korzystała ze środków transportu, nawet kiedy czuła się gorzej – o Upartym sercu. Biografii Haliny Poświatowskiej Kaliny Błażejowskiej pisze Radosław Kobierski.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Elżbietą Łapczyńską.