Pasmo: Interferencje

Jak opowiedzieć teraźniejszość, codzienność, pozornie niczym niewyróżniające się chwile, których istnienie i kolejność zacierają się w pamięci, a które w ogromnej większości składają się na życie człowieka? – o fotoksiążkach pisze Agata Puwalska.

Cielesność sztuk Warlikowskiego jest odczuwalna zarówno przez tych, którzy są na scenie, jak i tych podglądających. Bo tak właściwie można nazwać to doświadczenie – nie patrzeniem, a podglądaniem – o premierze spektaklu Europa w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego pisze Marta Justyna Nowicka.

„Emily Brontë zmarła na gruźlicę sto siedemdziesiąt siedem lat temu, a ta adaptacja i tak jest najgorszym, co ją spotkało” – gdy tylko zobaczyłam ten komentarz, jeden z wielu krążących w sieci w momencie premiery najnowszej ekranizacji Wichrowych Wzgórz, wiedziałam, że rozpocznę od niego swój tekst – o filmowych adaptacjach powieści Emily Brontë pisze Aleksandra Kumala.

Sprzedaż polega na trafieniu do właściwych odbiorców, a to wymaga nadania produktowi odpowiedniej tożsamości oraz jej zakomunikowania. Książka nie różni się pod tym względem tak bardzo, jak czasem chcielibyśmy wierzyć. Ona również musi trafić do swoich czytelników, a jednym z podstawowych narzędzi komunikowania jej charakteru jest okładka – o znaczeniu okładki książkowej pisze Paweł Harlender.

Jest to książka wielowątkowa i opierająca się prostym definicjom, dlatego warto doprecyzować, z czym właściwie mamy do czynienia, by w ten sposób dostroić do niej swoje czytelnicze oczekiwania – o Strojeniu świata R. Murraya Schafera pisze Iga Batog.

Rankine wtłacza nas w swoje somatyczne objawy. Stres wywołany przez kolejne sytuacje prowadzi do obsesyjnych myśli, zagnieżdża się w snach, anektuje każdą wolną przestrzeń – o książce Claudii Rankine Obywatelka. Amerykańska liryka pisze Magdalena Kargul.

Wszystkie doświadczenia literackie, artystyczne i ludyczne, ale także zainteresowania językiem mówionym, formą popularną i dialogiem między „literaturą wysoką” a kulturą masową, przenikały rzecz jasna do wszystkich jego utworów, a niektóre z nich trafiały na scenę – o tekstach piosenek Raymonda Queneau pisze Jacek Olczyk.

Zdjęcia przedstawiające poetów Nowej Fali tworzą szczególny zbiór w dorobku Helander. Towarzyszyła ona twórcom przed długi czas, zanim jeszcze ich teksty zapisały się w historii literatury – o sztuce fotograficznej Joanny Helander i albumie Co będzie świadectwem. Pokolenie ’68 i inni pisze Anna Arno.

Jakie mechanizmy rządzą tekstami w „muzie metal”? Za pomocą jakich środków wpływają one na czytelnika? Jak korespondują z muzyką? Jaka energia ujawnia się w poszczególnych podgatunkach? Słowem: jak to wszystko funkcjonuje tam w środku? – o poetyce i oddziaływaniu tekstów metalowych pisze Przemysław Suchanecki.

Skoro awangarda nie znosi przeszłości i pozytywnych o niej narracji, a muzea i archiwa nakazuje spalić, czy jej idealną wizją historii nie mogłaby być ta, która ma źródło w przyszłości, „zmienia przeszłość”, nie pozwala jej zastygnąć, skostnieć? – o wybranej twórczości Jerzego Jankowskiego, Darka Foksa i Anouk Herman pisze Marta Baron-Milian.

Jedną z nieoczywistych kwestii dotyczących odbioru poezji jest kwestia zmysłowości, także zmysłowości słów jako takich. Słowa mają podobne właściwości jak inne materiały artystyczne: farby, tkaniny, żywice – to stwierdzenie prowokacyjne, ale zachęcające, by podczas lektury śledzić przepływ własnej zmysłowej przyjemności – z Witkiem Orskim rozmawia Natalia Malek.

Grant tworzy w świecie zdominowanym przez internet, przesyconym cyfrowością, zalanym komunikatami, które mają sprawić, że przestaniemy myśleć krytycznie, a być może w ogóle myśleć – o wystawie Alexandra Grant. Słowo. Obraz. Przestrzeń w Muzeum Literatury w Warszawie pisze Agata Pyzik.