Właśnie dlatego ta wystawa jest tak ważna. Nie dlatego, że odkrywa zapomnianego grafika. Takich wystaw powstaje wiele. Ta pokazuje coś znacznie ciekawszego: moment, w którym sztuka, polityka, edukacja i wojna zlewają się w jeden przedmiot wielkości niewielkiego notesu – o wystawie w Instytucie Cervantesa poświęconej „Elementarzowi antyfaszystowskiemu” pisze Maria Strzelecka.
„Co, jeśli serce nagle się zatrzyma?” – zastanawiał się Hansard w balladzie pod tym samym tytułem. Niektóre pytania już zawsze pozostaną bez odpowiedzi, rany się nie zagoją, a łzy nie wyschną. Ale, jakkolwiek banalnie to brzmi, nie umilknie również muzyka – o życiu i twórczości Glena Hansarda pisze Aleksandra Kumala.
Lekturę Społeczeństwa spektaklu… traktuję jako przeżycie zaskakująco niekomfortowe. Wcielając się w rolę uważnego czytelnika, krytyka „Dziennika Literackiego”, który ma obowiązek przeprowadzenia subiektywnej, lecz sprawiedliwej analizy debordowskiego tekstu, wpadam w niezamierzone rejestry parodii aktorstwa metodycznego – pisze Łukasz Krajnik.
Choć kochamy i zakochujemy się od dawien dawna, a dowody na to znajdujemy już w starożytności, to idea miłości romantycznej jest stosunkowo młoda – o miłości romantycznej w literaturze pisze Joanna Tracz.
Baldwin unika schematyczności upraszczających opozycji, a autobiografizm wpleciony w wątki nie przesłania afroamerykańskiej, wielogłosowej panoramy czasów Wielkiej Migracji i kryzysu ekonomicznego lat 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych – o Głoś to na górze Jamesa Baldwina pisze Bartosz Wójcik.
Tworzyła wiersze, przygotowywała odnoszące sukces kampanie marketingowe (długo pracowała jako copywriterka) oraz zajmowała się tłumaczeniami literackimi – o Assii Wevill pisze Katarzyna Georgiev. Rozmawia także z Yehudą Korenem i Eilat Negev, autorami Femme fatale. Życie i tragiczna śmierć Assii Wevill, rywalki Sylvii Plath – jedynej biografii Wevill.
Akurat tu, w Polsce, mieliśmy na wyciągnięcie ręki, na powszechnym widoku, wybitny dowód na to, jak bardzo złożonym, subtelnym i artystycznym medium może być komiks. Tym dowodem były dzieła Tadeusza Baranowskiego – pisze Tomasz Pindel.
Wpływ Satrapi na sztukę naszego kontynentu (a szerzej: na sztukę euroatlantycką) wykraczał wyraźnie poza sferę komiksu. Artystka tworzyła bowiem również pełnometrażowe animacje i filmy fabularne – o twórczości Marjane Satrapi pisze Paweł Chmielewski.
Marlen Haushofer należy do pokolenia pisarzy i pisarek austriackich, którzy w swojej twórczości rozliczali zbrodnie i zaniechania społeczeństwa austriackiego, wchłoniętego w 1938 roku przez III Rzeszę. Historie te można więc czytać jako metafory postawy społeczeństwa austriackiego podczas wojny – o twórczości Marlen Haushofer pisze Katarzyna Kochmańska.
Przypowieść o siewcy to historia Lauren Olaminy, czarnoskórej nastolatki dorastającej w Los Angeles. Ameryka się rozpada: susze, pożary, bezrobocie i brak działającego rządu sprawiły, że rodziny zamknęły się w ogrodzonych enklawach, a na ulicach zapanowali gangsterzy i piromani – o dylogii Octavii E. Butler pisze Aleksandra Suchecka.
Można by zaryzykować hipotezę, że mierząc się z pustką i osamotnieniem, poeta wraca pamięcią do czasu, gdy otoczony był pełnią i miłością, a ten czas i stan naturalnie kojarzą mu się z Heimatem – o życiu i twórczości Casimira Ulricha Boehlendorffa pisze Mateusz Nykiel-Biełhorodski.
Obsługujemy pliki cookies. Jeśli uważasz, że to jest ok, po prostu kliknij "Akceptuj wszystko". Możesz też wybrać, jakie chcesz ciasteczka, klikając "Ustawienia".
