Pasmo: Recenzje

Stara kobiecość budzi przerażenie i lęk. Ale sama kobiecość ma w sobie wiele cech, które są przypisywane starości. Segal wymienia wśród nich empatię, kruchość, znoszenie częstych upokorzeń, ponoszenie trudu opieki nad innymi – o książce Lynne Segal pisze Olga Sabała.

Ojcowie w powieści Matara stają się punktem wyjścia dla tożsamości, lecz także jej napięcia i załamania. Relacje ojciec–syn są metaforą relacji między przeszłością a przyszłością. To, co zostaje odziedziczone, nieustannie domaga się opowiedzenia, a jednocześnie nie zawsze daje się w pełni wypowiedzieć – o powieści Hishama Matara pisze Aleksandra Samonek.

Należy podkreślić, że przy całym bogactwie refleksji, jakie oferuje powieść Wang, jest to wciąż klasyczna literatura fantasy, oparta głównie na seriach dramatycznych wydarzeń, choć nie brakuje tutaj również rozbudowanych, wielostronicowych dialogów – o Krwi nad jasną przystanią M.L. Wang pisze Marcin Świątkowski.

Autorka umie rozpoznać scenę, umie wciągnąć czytelnika w prostą sytuację, podkręcić napięcie, zawiesić odpowiedź i zostawić nas z mocnym ostatnim zdaniem – o debiucie poetyckim Agaty Afeltowicz pisze Andrzej Graul.

Małochleb uchwyciła doświadczenie słabo dotąd opisane w Polsce – doświadczenie pokolenia kultury terapii i ekonomicznej prekarności – o książce Mięśnie mam od miłości pisze Anna Chromik.

W gruncie rzeczy Kapelusz w lamparcie cętki pozostaje powieścią dla koneserów pytań wagi ciężkiej, dla tych, którzy odczuwają jeszcze temperaturę sporu o śmierć autora, dla miłośników Sześciu postaci… Luigiego Pirandella i akolitów „efektu obcości” – o powieści Anne Serre pisze Olga Żyminkowska.

Wizja Hobana ukazuje ludzkość posługującą się wytworzonym na nowo językiem, który wydaje się zdegradowany, ale w zasadzie (podobnie jak rzeczywistość) próbuje się go odbudować ze zgliszcz, w jakie zamienił się po katastrofie nuklearnej – o Riddley Walker Russella Hobana pisze Paulina Feliksik.

Na zaledwie czterystu dwudziestu stronach autorom udało się z sukcesem zmieścić historię globalną oraz liczne procesy obejmujące niemal trzy stulecia, co stawia Wielogłową hydrę… wśród klasycznych już podręczników historii ludowych – o książce Petera Linebaugha i Marcusa Redikera pisze Karol Kleczka.

Arno nie pisze książki o tym, że istnieją rzeczy niewyrażalne. Pisze raczej o tym, że nowoczesność nauczyła się mówić przez brak, niedomknięcie i nieobecność. Że czasem więcej znaczą spotkania, do których nie doszło, niż te rzeczywiście odbywane. O tym, że historia kultury składa się również z potencjalności – o książce Anny Arno Do Pana kieruję moje milczenie pisze Aleksandra Orlikowska.

Mimo że Historia kobiet w 101 przedmiotach to książka wpisująca się w antropologię rzeczy, warto ją czytać także jako zbiór ciekawostek o tym, co nas otacza – o publikacji Annabelle Hirsch pisze Urszula Pieczek.

Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia dziewczynka, nie znamy jej imienia. Wraz z rodziną wyprowadza się właśnie z karynckiej wioski. To próba ucieczki z archaicznego świata i od duchów przeszłości, ale także awans społeczny – o Tam, gdzie najostrzejszy kieł Karawanków szczerzy się ku niebu Julii Jost pisze Natalia Prüfer.

Czy czytaliście kiedyś książkę, której bohaterami są autor, powieść, inne gatunki beletrystyki, ich czytelniczki, a wreszcie niemal wszyscy czołowi twórcy kanonu światowej literatury? Oto ona: rzecz dość specyficzna, Tom & Tom ukraińskiego pisarza Wasyla Słapczuka – pisze Maciej Piotrowski.