Pasmo: Recenzje

To tomik spacer po przestrzeni najbliższej, głównie mieszkalnej, w którego trakcie ogląda się po raz kolejny wszystko, co już znane. Tutaj rzeczy są widziane nie tyle takimi, jakimi są, ile takimi, jakimi się stały, a to olbrzymia różnica – o tomie wierszy Bardzo Wojciecha Bonowicza pisze Joanna Żabnicka.

Napięcie między zmianą a pragnieniem stałości okazuje się jednym z najważniejszych tematów wierszy Adón. Nie chodzi przy tym wyłącznie o tożsamość kobiecą, lecz także o doświadczenie życia w rzeczywistości, która nieustannie wymusza na nas kolejne przeobrażenia – o tomie Powinności Pilar Adón pisze Olga Rembielińska.

Mgła w swojej złożoności odsłania przynajmniej kilka istotnych kwestii. Pokazuje, jak w nowoczesny i satysfakcjonujący literacko sposób wykorzystywać elementy fantastyczne do tworzenia literatury o ambicjach artystycznych, jak w obrębie fantastyki konstruować historie i metafory wykraczające poza schematy przygodowe – o powieści Anny Brzezińskiej pisze Maciej Szraj.

Język dwudziestu sześciu rozdziałów jest żywy, opisowy, dynamizuje narrację. Prozatorska opowieść poświęcona jest zdarzeniom z codzienności, jej bohaterkom i bohaterom, w tym również przedmiotom, których udział należy wyraźnie zaznaczyć – o debiucie prozatorskim Justyny Hrycyk pisze Kamil Kawalec.

Tym, co ujmuje w Rubi, jest prostota narracji: pewne sceny niczym filmowe obrazy zostają w wyobraźni, co świadczy o dużej sprawności literackiej autora. Czytając tę książkę, w ogóle nie czułem, że to tekst debiutującego powieściopisarza – o powieści Damiana Jankowskiego pisze Tymoteusz Milas.

Czy poprzez zabawę komórkami i majstrowanie przy DNA możemy zmienić nasz gatunek? Czy homo sapiens stanie się jeszcze bardziej sapiens? – o Pieśni krwi Grega Beara pisze Michał Domagalski.

Jest uznawana za jedną z największych czeskich poetek, do polskich czytelników trafia jednak dopiero teraz – ponad dwadzieścia lat po swojej śmierci – o tomie poezji Jiřiny Haukovej Motyl i śmierć w tłumaczeniu Wojciecha Marca pisze Aleksandra Byrska.

Stara kobiecość budzi przerażenie i lęk. Ale sama kobiecość ma w sobie wiele cech, które są przypisywane starości. Segal wymienia wśród nich empatię, kruchość, znoszenie częstych upokorzeń, ponoszenie trudu opieki nad innymi – o książce Lynne Segal pisze Olga Sabała.

Ojcowie w powieści Matara stają się punktem wyjścia dla tożsamości, lecz także jej napięcia i załamania. Relacje ojciec–syn są metaforą relacji między przeszłością a przyszłością. To, co zostaje odziedziczone, nieustannie domaga się opowiedzenia, a jednocześnie nie zawsze daje się w pełni wypowiedzieć – o powieści Hishama Matara pisze Aleksandra Samonek.

Należy podkreślić, że przy całym bogactwie refleksji, jakie oferuje powieść Wang, jest to wciąż klasyczna literatura fantasy, oparta głównie na seriach dramatycznych wydarzeń, choć nie brakuje tutaj również rozbudowanych, wielostronicowych dialogów – o Krwi nad jasną przystanią M.L. Wang pisze Marcin Świątkowski.

Autorka umie rozpoznać scenę, umie wciągnąć czytelnika w prostą sytuację, podkręcić napięcie, zawiesić odpowiedź i zostawić nas z mocnym ostatnim zdaniem – o debiucie poetyckim Agaty Afeltowicz pisze Andrzej Graul.

Małochleb uchwyciła doświadczenie słabo dotąd opisane w Polsce – doświadczenie pokolenia kultury terapii i ekonomicznej prekarności – o książce Mięśnie mam od miłości pisze Anna Chromik.