Pasmo: Recenzje

Dwie rzeczy naprawdę w tej książce doceniam. Pierwsza to sposób, w jaki traktuje się w niej sentyment i nostalgię. Druga to enigmatyczność tej powieści – o Wilku w białej furgonetce Johna Darnielle’a pisze Piotr Brencz.

Czytając prozę Ellisona, można odnieść wrażenie, że usiłuje on poszerzyć język fantastyki przez dobór odpowiedniego instrumentarium, zmianę środków wyrazu – o Opowiadaniach najlepszych Harlana Ellisona pisze Jacek Sobota.

Stawiane są pytania o granice sztuki oraz o to, jak daleko artysta może się posunąć, by sfinalizować swoje dzieło. Czy poświęcenie jednej osoby dla sztuki może być zrównoważone poświęceniem sztuki innej osobie? – o Wyspie Snów Heikkiego Kännö pisze Piotr Paczkowski.

Książka jest także książką w świecie fikcji: powstaje jako dzieło pewnego nieporozumienia (a nieporozumienie jest tu jednym z głównych tematów); narracja podana czytelnikowi jest zamówionym przez Kościół Szwecji tekstem o Gustavie Dorém, za którego znawcę uchodzi narrator – o Biblii Dorégo Torgny’ego Lindgrena pisze Adam Leszkiewicz.

Przyłóżcie ucho do tej twórczości, obejrzyjcie spektakl, znajdźcie siebie. Wysłuchajcie muszli z oblężonej twierdzy – o prapremierze adaptacji teatralnej Internatu Serhija Żadana w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi pisze Aleksandra Zińczuk.

Wnyki dla światła eksplorują lekkość, której poezja Kulikowskiej wcześniej nie miała, ale nie jest to lekkość beztroska, raczej przekorna wobec ciężaru. To poemat mówiony łagodniejszym głosem, poemat tańca, gwizdania, leżenia na hamaku i ucztowania – o najnowszym tomie poetyckim Justyny Kulikowskiej pisze Alicja Bagińska.

W powieściowym świecie obowiązują zasady łudząco podobne do tych, które znamy z otaczającej nas rzeczywistości i alarmujących analiz dotyczących manosfery: chłopcy nie nazywają i nie okazują emocji, w wyniku czego jako dorośli mężczyźni nie potrafią o nich rozmawiać ani tym bardziej ich kontrolować – o Blisko domu Michaela Magee pisze Aleksandra Kumala.

Autorka podejmuje podstawowe rozważania ontologiczne i epistemologiczne. Rozpisuje je między trójkę bohaterów, świat, człowieka i czas. Zastanawia się nad granicami nauki i technologii oraz kierunkiem, w którym zmierza ludzkość – o Tik-tak Xia Jii pisze Maya Dąbrowska.

Tom wierszy Aleksandry Byrskiej da się czytać na kilka sposobów. To udany debiut przede wszystkim dzięki unikalnej i konsekwentnej perspektywie poetki – o Kalcycie Aleksandry Byrskiej pisze Anna Mochalska.

Powieść ta niewątpliwie jest satyrą, między innymi na liberalny wokeizm, ale przede wszystkim na świat pisarski – o Monie Poli Oloixarac pisze Natalka Suszczyńska.

Przywołując publikacje krytyczne Aleksandra Fiuta i Lidii Burskiej, Urbanowski używa przeciw nim amunicji patriotycznej. Stwierdza, że autorom nie podobał się „przede wszystkim zbyt pochlebny ich zdaniem obraz polskiego społeczeństwa, jaki wyłaniał się z literatury stanu wojennego” – o książce Macieja Urbanowskiego pisze Paweł Dunin-Wąsowicz.

Zaczęło się od spojrzenia w obiektyw. Magdalena Wdowicz-Wierzbowska planowała stworzyć cykl fotografii polskich reporterek. Ale im dłużej trwał projekt, tym większej nabierała pewności, że twarze uchwycone w prostych, czarno-białych kadrach domagają się głosu – o Reporterkach pisze Agata Bisko.