Teksty

Wojna, choć nieprzeżyta, powraca jak echo zapisane w rodzinnych opowieściach. Tożsamość składa się z tego, co zdołamy ocalić: z fotografii, urwanych wspomnień, z relacji tych, którzy pamiętają więcej niż my – o książce Joanny Wilengowskiej pisze Iwona Szewczak.

Zaczęło się od spojrzenia w obiektyw. Magdalena Wdowicz-Wierzbowska planowała stworzyć cykl fotografii polskich reporterek. Ale im dłużej trwał projekt, tym większej nabierała pewności, że twarze uchwycone w prostych, czarno-białych kadrach domagają się głosu – o Reporterkach pisze Agata Bisko.

Dwoistość tej krótkiej powieści ma odzwierciedlenie również w języku: obok perspektywy dziecięcej – z typowym dla niej prostym, konkretnym, a zarazem zaskakująco sugestywnym słownictwem – pojawia się tu głos intelektualisty, który porządkuje zdarzenia, opatruje je komentarzem i nadaje im wymiar refleksyjny – o Simurgu Stanka Andricia pisze Patrycja Chajęcka.

Podmiot przywołuje dziecięce historie z barwnymi szczegółami, opisuje zapachy, kolory, a jednocześnie jest niezwykle świadomy własnego błędu poznawczego: nie jest zainteresowany reportażową sprawozdawczością, a raczej poddaje się naturalnej chęci wypełniania luk w pamięci – o debiutanckim tomie wierszy Bartosza Dłubały pisze Karolina Górnicka.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Jak definiować to, co z definicji niezdefiniowane? Przypisywać płeć tam, gdzie jej nie ma i być nie powinno? Albo gdzie wszystkie jej rodzaje mieszają się, mieniąc migotem najróżniejszych wcieleń? – o figurze tricksterki w literaturze pisze Sabina Drąg.

Mam wrażenie, że Kamili Janiak udało się opisać, jak podmiotowość przeskakuje przez czas – nie na poziomie poetyckiego projektu, ale w samym ciele wiersza. To więc nie książka o jaźni, ale raczej jaźń opowiadająca o własnych i cudzych przygodach – o Dziwnych dziewczynach Kamili Janiak pisze Agnieszka Waligóra.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Dorotą Kotas.

Tak naprawdę Kornelii Sobczak chodzi według mnie o coś innego: o samodzielne, krytyczne myślenie, o podejrzliwość względem wciskanych nam gotowych schematów, ponowne badanie zastygłych historii – o książce Zośka i Rudy. O miłości, przyjaźni i Polsce pisze Małgorzata I. Niemczyńska.

Być może kiedy język jest migotliwy, wieloznaczny i w ruchu, kiedy można nim więcej wyrazić, to ziemia przestaje lunatykować, staje się bardziej stabilna, przystaje – o Lunatycznej krainie Mii Couto pisze Agata Puwalska.

O etyce pisarza podczas wojny, sporach literackich w Ukrainie, nowym modelu wojska, jakim jest „Chartia”, wojskowo-cywilnym radiu, Milanie Kunderze, którego koncepcja Europy Środkowej nie ma dziś racji bytu, i o Brunonie Schulzu opowiada Serhij Żadan w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.