Teksty

W mediach czytamy o ofiarach ataku rakietowego: dwóch zabitych, dwudziestu rannych. Celem literatury czy po prostu sztuki jest opowiedzenie historii tych dwóch zabitych i tych dwudziestu rannych ludzi – mówi Ołeksandr Myched w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Przed przystąpieniem do analizy gradaptacji dzieł Lema warto zauważyć, że także inni, współcześni mu klasycy literackiej SF nie zawsze mogli liczyć na udane adaptacje swoich fabuł do formuły gry wideo – o teatralnych, filmowych i komputerowych realizacjach twórczości Stanisława Lema piszą Natalia Kańduła, Szymon Piotr Kukulak i Jakub Gomułka.

Nikodem powołuje do życia nową subdyscyplinę, opartą na nieco może bezczelnym i prowokacyjnym, a na pewno niecodziennym geście zajrzenia w przestwór cudzej jamy ustnej. I to nie byle czyjej, bo narodowych wieszczów – o Dentomachii… Michała Nikodema oraz motywach stomatologicznych w literaturze XX i XXI wieku pisze Monika Ładoń.

Głód Macieja Dudy to bez mała sto krótkich, w większości pozbawionych akcji rozdziałów; drobnych nitek, mikrohistorii, z których utkane zostają dwie większe, splatające się chwilami opowieści – o debiucie prozatorskim Macieja Dudy pisze Adam Woźniak.

Kilka fenomenalnych fraz, które ze mną zostały: „Nasze uszy nie mają powiek” czy „Może to co robimy to pluskanie się w deszczówce”. Zachowuję te piękne wersy i myślę o nich tak, jakby wyszeptała mi je rzeka – o debiucie poetyckim Natalii Roguz pisze Zuzanna Śliwińska.

Monolok jest utworem, w którym autor łapie swój własny, stabilny ton. To książka o oswajaniu świata, który znika, ale zostawia ślady w języku, w porównaniach, w tych śmiesznych i strasznych historiach – żywych, o ile ktoś poniesie je w opowieści – o najnowszej książce Pawła Sołtysa pisze Sylwia Chutnik.

Wierzę, że spotkanie z prozą Blechera pozostawia w nas głęboki ślad, dotykając naszych największych atawistycznych lęków – tych związanych z chorobą, samotnością, śmiercią. Równocześnie skłania nas do refleksji nad tym, jak korzystać z życia i mimo wszystko dążyć do względnego dobrostanu – o Dziełach zebranych Maxa Belchera pisze Olga Bartosiewicz-Nikolaev.

Najnowsza książka Krzysztofa Grudnika gatunkowo sytuuje się na przecięciu nieco złośliwego felietonu (miejscami przypominającego pamflet), poradnika dla początkujących pisarzy i pisarek tworzących w konwencji szeroko pojętej grozy oraz tekstu o pewnych cechach opracowania popularnonaukowego – o Gryzę grozę… pisze Kajetan Poniatyszyn.

Czar Maroka był mocnym debiutem. Swoją przygodę artystka rozpoczęła w 1928 roku, gdy wędrowała od Casablanki, Marrakeszu – gdzie mieszkała ponad trzy miesiące – aż po Mogador, Taroudant oraz Agadir – o książce Sofii Jabłońskiej pisze Aleksandra Zińczuk.

Była to grupa studentów, którzy „chcieli więcej”, intensywnie studiowali Strzemińskiego, ale także łaknęli samorozwoju podług idei pracy u podstaw. Regularne spotkania, dyskusje, wspólna praca – o Oneironie. St-53 pisze Jakub Jakubik.

Tam na niebie są rzeki to książka ogromna – zarówno pod względem objętości, jak i liczby jej kontekstów, uwzględnionych perspektyw czy zawartych w niej szczegółów, zakrojona z epickim rozmachem i rozpisana na wiele planów czasowych oraz scenerii – o najnowszej powieści Elif Şafak pisze Justyna Chmielewska.

Apokalipsa przychodzi swoim zwyczajem, pyszniąc się poprzedzającymi ją znakami i unieważniając dotychczasowe reguły życia. Tylko krowy spokojnie żują trawę, czekając na śmierć – o książce Łukasza Staniszewskiego Pieśni łaciatych krów pisze Marcin Cielecki.