Teksty

Draesner pracuje jak archeolożka, która wydobywa z ziemi nie przedmioty, lecz znaczenia – o twórczości Ulrike Draesner pisze Monika Wolting.

Powieść i jej powrót do lat 80. są bowiem formą ustosunkowania się – wolę to określenie niż „przepracowanie” – do własnej młodości oraz zawarcia paktu między nią a sobą dojrzałym – o Ach, Ustka! Wspomnieniach starego idioty Bartosza Żurawieckiego pisze Piotr Sobolczyk.

Rower może sprzyjać włączeniu życia na inne obroty. Dając mięśniom ruch, przywraca się równowagę umysłu i świadomość działania. Jednocześnie to sposób na dostrzeżenie życia ponad podziałami klasowymi. Oddanie się zgubionej spontaniczności – o motywie podróży rowerowych w literaturze pisze Konrad Janczura.

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Wpływ Satrapi na sztukę naszego kontynentu (a szerzej: na sztukę euroatlantycką) wykraczał wyraźnie poza sferę komiksu. Artystka tworzyła bowiem również pełnometrażowe animacje i filmy fabularne – o twórczości Marjane Satrapi pisze Paweł Chmielewski.

Dwie rzeczy naprawdę w tej książce doceniam. Pierwsza to sposób, w jaki traktuje się w niej sentyment i nostalgię. Druga to enigmatyczność tej powieści – o Wilku w białej furgonetce Johna Darnielle’a pisze Piotr Brencz.

Czytając prozę Ellisona, można odnieść wrażenie, że usiłuje on poszerzyć język fantastyki przez dobór odpowiedniego instrumentarium, zmianę środków wyrazu – o Opowiadaniach najlepszych Harlana Ellisona pisze Jacek Sobota.

Kiedy myślę o tej antologii, jawi mi się ona jako kolekcja pocztówek z bardzo różnych miejsc. Taka kolekcja opowiada historię całości, której nie da się objąć jednym spojrzeniem i zgrabnie podsumować w kilku zdaniach – o książce Rzecz niepospolita. Antologia opowiadań niesamowitych pisze Marta Malinowska.