Sándor Márai
(właśc. Sándor Károly Henrik Grosschmid de Mára, 1900–1989) – węgierski prozaik, jeden z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.
W pierwszych latach życia odbył wiele podróży po Europie, wyjeżdżał między innymi do Paryża, Frankfurtu i Berlina. W Niemczech ukończył studia dziennikarskie, tam również w celach zarobkowych pisywał artykuły publicystyczne po niemiecku. Jako antykomunista z przekonania w 1948 roku wyjechał z Węgier razem z żoną, Iloną Metzner (Lolą), i adoptowanym ośmioletnim synem Janosem. Do 1952 roku mieszkał we Włoszech, następnie przeniósł się do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, gdzie pracował między innymi w Radiu Wolna Europa. Do końca życia Márai nie wyrażał zgody na publikowanie swoich utworów na Węgrzech. Do jego najważniejszych publikacji warto zaliczyć między innymi: Wyznania patrycjusza (powieść autobiograficzna, wyd. pol. 2002), Występ gościnny w Bolzano (powieść, Vendégjáték Bolzanóban, 1940; wyd. pol. 2005), Żar (powieść, A gyertyák csonkig égnek; wyd. pol. 2000) Ziemia! Ziemia!… Wspomnienia (powieść, Föld, föld!…; wyd. pol. 2005), Szkoła biednych (wyd. pol. 2024).
Od 1943 roku aż do śmierci w 1989 roku Márai prowadził także Dziennik (A teljes Napló), stanowiący niezmiernie ważną część jego dorobku intelektualnego (wyd. pol. Dziennik. Fragmenty – 2006, 2007, 2008, 2009, 2013; Dziennik 1943–1948 – 2016; Dziennik 1949–1956 – 2017, Dziennik 1957–1966 – 2018; Dziennik 1967–1976 – 2019; Dziennik 1977–1989 – 2020) w tłumaczeniu i z posłowiem Teresy Worowskiej. Rozpoczęcie prac nad wspomnianym Dziennikiem oznaczało znaczne lub całkowite zaprzestanie działalności dziennikarskiej i publicystycznej. 22 lutego 1989 roku pisarz odebrał sobie życie strzałem z pistoletu.
