Pasmo: Teksturion

Na planie filmowym Schygulla była – jak zdiagnozowała to Elfriede Jelinek – bezwolną „jedwabną chustą”, na którą rzucano obrazy. Światło, zdjęcia, scenariusz i ostateczny wydźwięk roli zawsze należały do Fassbindera, Godarda czy innego Golana. Aktorka oddawała ciało, ale nie decydowała o jego znaczeniu – o życiu i twórczości Hanny Schygulli pisze Hubert Sulima.

Jej autoportrety są wymyślnymi inscenizacjami, autorka przedstawia się w nich w rozmaitych pozach, kostiumach, maskach, różnego rodzaju charakteryzacjach. Cechują je teatralność, poza, humor i pomysłowość – o twórczości Claude Cahun pisze Kat Lawinia Gorska.

Jak definiować to, co z definicji niezdefiniowane? Przypisywać płeć tam, gdzie jej nie ma i być nie powinno? Albo gdzie wszystkie jej rodzaje mieszają się, mieniąc migotem najróżniejszych wcieleń? – o figurze tricksterki w literaturze pisze Sabina Drąg.