Pasmo: Przez gender

Dziewczyństwo nie jest neutralnym etapem rozwoju, lecz przestrzenią intensywnej pracy kultury, języka i władzy – pisze Agata Araszkiewicz.

Chłopackość nie jest precyzyjnym terminem. Nie ma w polskiej krytyce literackiej ani w literaturoznawstwie wyczerpujących interpretacji czy badań, które wyjaśniłyby znaczenie i potencjał tej kategorii oraz komplikacje z nią związane – o zjawisku chłopackości w literaturze pisze Maciej Duda.

Co właściwie wpuszcza w obieg ta kategoria – jakimi wartościami „chłopackość” próbuje odróżnić się od „męskości”, na czym polega jej bunt okresu dojrzewania? – o motywie chłopackości w literaturze pisze Przemysław Górecki.

Autorka w centrum rozważań umieszcza kwestię pracy. Przygląda się opłacanej i nieopłacanej pracy reprodukcyjnej, którą ujmuje w szerokim aspekcie – jako proces wprzęgnięty w tworzenie życia na poziomie biologicznym, społecznym oraz międzypokoleniowym – o książce Susan Ferguson Kobiety i praca. Feminizm, zatrudnienie i reprodukcja społeczna pisze Katarzyna Szopa.

Jestem przekonana, że dzisiaj nie ma już podstaw do powielania popularnej dziesięć–dwadzieścia lat temu narracji o literaturze lesbijskiej jako „tej gorszej”, niemal nieistniejącej lub słabej literacko, za mało lub zbyt cielesnej – o krajobrazie polskiej literatury po Orlandzie, czyli o wpływie słynnej powieści Virginii Woolf na polską literaturę, pisze Zofia Ulańska.

Książka Gabriela Krauzego Tu byli, tak stali w znakomitym przekładzie Tomasza Gałązki przez krytykę literacką, w tym jury prestiżowego Bookera, uznana została za dzieło wysokiej próby. Powieść ta nie tylko ma wysoką wartość artystyczną, lecz także skłania do refleksji nad tym, czym jest i czym dzisiaj może być chłopackość – pisze Marcin Wilk.

Projekt Marii Janion, którego osią jest poszukiwanie „ducha inności”, nie wpisuje się w ramy klasycznego projektu emancypacyjnego. Jego istotą jest raczej gest transgresyjny, czyli przekroczenie tego, co normatywne, historycznie usankcjonowane – o książce Kobiety i duch inności pisze Aleksandra Orlikowska.

Było w tym coś głęboko radosnego, działaliśmy jeszcze przed erą projektyzacji i monetyzacji, przed inwazją poczucia niszowości. Można mówić nawet o pewnego rodzaju szaleństwie, bo w zasadzie nikt z nas nie miał środków finansowych – o piśmie „UniGENDER” (2006–2007) i związanych z nim inicjatywach pisze Marcin Wilk.