Teksty

Dopiero wraz z książkami, które zaczyna wydawać na emigracji, Márai staje się dla mnie ciekawszy, stawia pytania uniwersalne – mówi Irena Makarewicz w rozmowie z Wojciechem Chmielewskim o swoim najnowszym przekładzie powieści Sándora Máraiego Csutora. Psia powieść.

Wpływ Satrapi na sztukę naszego kontynentu (a szerzej: na sztukę euroatlantycką) wykraczał wyraźnie poza sferę komiksu. Artystka tworzyła bowiem również pełnometrażowe animacje i filmy fabularne – o twórczości Marjane Satrapi pisze Paweł Chmielewski.

Dwie rzeczy naprawdę w tej książce doceniam. Pierwsza to sposób, w jaki traktuje się w niej sentyment i nostalgię. Druga to enigmatyczność tej powieści – o Wilku w białej furgonetce Johna Darnielle’a pisze Piotr Brencz.

Czytając prozę Ellisona, można odnieść wrażenie, że usiłuje on poszerzyć język fantastyki przez dobór odpowiedniego instrumentarium, zmianę środków wyrazu – o Opowiadaniach najlepszych Harlana Ellisona pisze Jacek Sobota.

Kiedy myślę o tej antologii, jawi mi się ona jako kolekcja pocztówek z bardzo różnych miejsc. Taka kolekcja opowiada historię całości, której nie da się objąć jednym spojrzeniem i zgrabnie podsumować w kilku zdaniach – o książce Rzecz niepospolita. Antologia opowiadań niesamowitych pisze Marta Malinowska.

Stawiane są pytania o granice sztuki oraz o to, jak daleko artysta może się posunąć, by sfinalizować swoje dzieło. Czy poświęcenie jednej osoby dla sztuki może być zrównoważone poświęceniem sztuki innej osobie? – o Wyspie Snów Heikkiego Kännö pisze Piotr Paczkowski.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Na planie filmowym Schygulla była – jak zdiagnozowała to Elfriede Jelinek – bezwolną „jedwabną chustą”, na którą rzucano obrazy. Światło, zdjęcia, scenariusz i ostateczny wydźwięk roli zawsze należały do Fassbindera, Godarda czy innego Golana. Aktorka oddawała ciało, ale nie decydowała o jego znaczeniu – o życiu i twórczości Hanny Schygulli pisze Hubert Sulima.