Agata Puwalska

Jak opowiedzieć teraźniejszość, codzienność, pozornie niczym niewyróżniające się chwile, których istnienie i kolejność zacierają się w pamięci, a które w ogromnej większości składają się na życie człowieka? – o fotoksiążkach pisze Agata Puwalska.

Być może kiedy język jest migotliwy, wieloznaczny i w ruchu, kiedy można nim więcej wyrazić, to ziemia przestaje lunatykować, staje się bardziej stabilna, przystaje – o Lunatycznej krainie Mii Couto pisze Agata Puwalska.

„Często najciekawsze są i najwięcej mówią te nie do końca zaplanowane treści, położone tak trochę obok głównej linii tekstu. Dla mnie praca z wierszem to pewnego rodzaju sprzężenie zwrotne – ja wpływam na tekst, a on wpływa na mnie” – z Agatą Puwalską rozmawia Roman Honet.

Agata Puwalska próbuje podkreślić, że każde spojrzenie jest zdolne zmienić obiekt czy zjawisko, na którym się skupia. Poetka nie szuka jednak nowej możliwości poznania pozazmysłowego, ponieważ szybko orientuje się, że wszystkie interakcje ze światem obciążone są perspektywą podmiotową – o Alis Ubbo Agaty Puwalskiej pisze Karolina Górnicka.

Puwalska projektuje swoje książki, jakby zapraszała nas w środek interaktywnej opowieści – niby zostawia wrażenie swobody, lecz aranżuje dynamikę zdarzeń, kontroluje tempo narracji, planuje możliwe wejścia i kąty kamery – o poezji Agaty Puwalskiej pisze Jakub Skurtys.