Pisze przede wszystkim powieści, w których opisuje historię i zmiany społeczne w Polsce drugiej połowy XX wieku przez indywidualne doświadczenia. Jego proza charakteryzuje się warsztatową różnorodnością. Język jest bogaty i erudycyjny. Pisarz stosuje wiele zabiegów wprowadzania akcji, opisu bohaterów i konstruowania historii.
Niskie Łąki to napisana z polotem i dowcipem, powieść pokoleniowa traktująca o doświadczeniach Polaków, którzy weszli w dorosłe życie w latach „wielkiej zmiany”. W Finimondo pod pozorem historii miłosnej tworzy satyrę polityczno-obyczajową. W Bella, ciao łączy przygodowo-sensacyjną treść z ironią i refleksją nad polską historią.
Poza powieściami opublikował dziennik, który ma być „codzienną rozmową ze światem”. Z zapisków wyłania się opowieść o uniwersalnym charakterze – o ironii losu i podnoszeniu się po wyzwaniach, przed którymi nieoczekiwanie możemy stanąć.
Teatralna adaptacja Niskich Łąk w reżyserii Waldemara Krzystka w 2004 roku miała premierę we Wrocławskim Teatrze Współczesnym.
