Aurelia Wyleżyńska
(1881–1944) – pisarka, publicystka, działaczka społeczna.
Wywodziła się z rodu Wyleżyńskich, pieczętującego się herbem Trzaska, o którym pierwsze wzmianki można znaleźć już w szesnastowiecznych herbarzach. Po ukończeniu pensji Cecylii Plater-Zyberkówny w Warszawie kontynuowała naukę w Krakowie na Wyższych Kursach dla Kobiet im. A. Baranieckiego, a następnie w 1907 roku przyjęto ją na Wydział Filozoficzny UJ, początkowo jako hospitantkę, później jako studentkę nadzwyczajną. Trzykrotnie zawierała związek małżeński (z Tadeuszem Marianem Rybakiewiczem (1879–1910), nauczycielem w gimnazjum krakowskim i wadowickim; z Adamem Kropatschem (1884‒1971), filozofem, publicystą i nauczycielem; z Janem Parandowskim (1895–1978), pisarz, autor słynnej Mitologii…). Przez wiele lat mieszkała poza granicami kraju, prowadziła salon literacki, była autorką artykułów i korespondencji do prasy krajowej („Bluszcz”, „Świat Kobiecy”, „Wiadomości Literackie”, „Lwowskie Wiadomości Muzyczne i Literackie”, „Tygodnik Ilustrowany”, „Kobieta Współczesna”, „Le Messager Polonais”). Wydała między innymi: U złotych wrót (1922), Niespodzianki (1924), Księga udręki (1926), Biała czarodziejka (1926), studium o Marii Kalergis, Czarodziejskie miasto (1928), Serce podzielone na ćwierci (1931), Maria Leszczyńska na dworze wersalskim, t. 1, 2 (1935). W 1937 roku wróciła do Polski i zamieszkała w Warszawie. Podczas okupacji pracowała w warszawskim szpitalu, prowadziła działalność charytatywną oraz opiekowała się rannymi i potrzebującymi, była tłumaczką. Zmarła 3 sierpnia 1944 roku, została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim.
