Pasmo: Recenzje

Dwoistość tej krótkiej powieści ma odzwierciedlenie również w języku: obok perspektywy dziecięcej – z typowym dla niej prostym, konkretnym, a zarazem zaskakująco sugestywnym słownictwem – pojawia się tu głos intelektualisty, który porządkuje zdarzenia, opatruje je komentarzem i nadaje im wymiar refleksyjny – o Simurgu Stanka Andricia pisze Patrycja Chajęcka.

Podmiot przywołuje dziecięce historie z barwnymi szczegółami, opisuje zapachy, kolory, a jednocześnie jest niezwykle świadomy własnego błędu poznawczego: nie jest zainteresowany reportażową sprawozdawczością, a raczej poddaje się naturalnej chęci wypełniania luk w pamięci – o debiutanckim tomie wierszy Bartosza Dłubały pisze Karolina Górnicka.

Mam wrażenie, że Kamili Janiak udało się opisać, jak podmiotowość przeskakuje przez czas – nie na poziomie poetyckiego projektu, ale w samym ciele wiersza. To więc nie książka o jaźni, ale raczej jaźń opowiadająca o własnych i cudzych przygodach – o Dziwnych dziewczynach Kamili Janiak pisze Agnieszka Waligóra.

Tak naprawdę Kornelii Sobczak chodzi według mnie o coś innego: o samodzielne, krytyczne myślenie, o podejrzliwość względem wciskanych nam gotowych schematów, ponowne badanie zastygłych historii – o książce Zośka i Rudy. O miłości, przyjaźni i Polsce pisze Małgorzata I. Niemczyńska.

Być może kiedy język jest migotliwy, wieloznaczny i w ruchu, kiedy można nim więcej wyrazić, to ziemia przestaje lunatykować, staje się bardziej stabilna, przystaje – o Lunatycznej krainie Mii Couto pisze Agata Puwalska.

To raczej partytury językowe i liryczne hierofanie niż klasycznie rozumiane wiersze, co niewątpliwie stanowi ogromny atut w dobie powszechnego pastwienia się nad hegemonicznym mainstreamem poetyckim, w którym wciąż preferowane są prostota i biel – o debiutanckim tomie wierszy Szymona Bryzka pisze Karolina Niemiec.

Akcja tej powieści rozgrywa się gdzieś na Dolnym Śląsku, w przestrzeni poniemieckiej, kilkadziesiąt lat po wysiedleniach i repatriacjach, ale nie jest to książka historyczna – o debiucie prozatorskim Anny Jadowskiej pisze Radosław Kobierski.

Czerwone chusty, imperialistyczna stonka i realizm magiczny. Czytana po trzydziestu latach powieść Feliksa Netza frapuje i zachwyca jednocześnie. Czy zachwyci nowe pokolenie czytelników? – o książce Feliksa Netza Urodzony w Święto Zmarłych pisze Radosław Młynarczyk.

Nie ma co można odczytać jak dokument wyśnionego momentu w historii Iranu. Powieść przedstawia topografię Teheranu sprzed lat, sieć ulic, dzielnic, domów i zakamarków. Czytana dziś, nieuchronnie zmusza nas do zadawania pytań o aktualny wygląd tej mapy – o książce Mahsy Mohebali pisze Aleksandra Samonek.

W powieści Termush apokalipsa nie jest wydarzeniem, lecz problemem filozoficznym – aporią, która ujawnia się w chwili, gdy koniec świata już nastąpił, a jednak życie trwa dalej, zmuszając bohaterów do funkcjonowania w próżni moralnej – o książce Svena Holma pisze Natalia Królikowska.

Tytułowe słowo „hjem” w języku norweskim oznacza dom rozumiany jako siedlisko czy przystań. Wybór tytułu można uznać za trafny, bo książka przywodzi na myśl pamiętnik z miejsca, które zarówno dla autorki, jak i obserwowanych przez nią postaci (ludzi i nieludzi) rzeczywiście oznacza coś więcej niż adres – o książce Ilony Wiśniewskiej pisze Dagmara Tomczyk.

Jako zwolennik dizajnu uwzględniającego przede wszystkim potrzeby użytkownika, Norman przenosi odpowiedzialność za produkt z powrotem na twórcę. Uważa, że ludzie mają prawo złościć się choćby na swoje komputery, jeśli te zostały wyposażone w nieintuicyjne interfejsy czy niezrozumiałe oprogramowanie – o książce Dizajn i emocje Dona Normana pisze Kinga Zemła.