Pasmo: Recenzje

Horror o kobietach, a konkretnie o szpitalu psychiatrycznym dla kobiet i o autonomii cielesnej napisany przez mężczyznę – czy to się w ogóle może udać? – o Odkupieniu Morgan Bright Chrisa Panatiera pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Becca Rothfeld dostrzegła potencjał tkwiący w nadmiarze. W swoim debiutanckim zbiorze esejów Wszystko to zbyt małe… próbuje wykazać, że nadmiar jest w swojej istocie emanacją apetytu na życie, przejawem chęci doznania czegoś ponad zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych – o książce Bekki Rothfeld pisze Agata Berniak-Klich.

Emocje wygasły, nie ma tu miejsca ani na nienawiść, ani na afirmację nielicznych pozytywnych zdarzeń. Poeta stara się unaocznić sytuację, której był świadkiem; w tym celu przedstawia ją z wielu perspektyw – o tomie wierszy Przemysława Wechterowicza pisze Kamil Figas.

Teksty Lu Xuna mają głębszy wymiar, co widać już na poziomie języka. Tak jak w Europie łacinę zastąpiły języki nowożytne, tak w Chinach klasyczny wenyan miał zostać wyparty przez baihua. Reforma języka i pisma była tam znacznie bardziej złożona niż na Zachodzie – o zbiorze opowiadań Do boju! Lu Xuna pisze Krzysztof Katkowski.

Gdy system edukacji zawodzi, na straży staje osobista mitologia. Interpretacja, jakiej chłopiec poddaje postać słonia-ojca, sytuuje się w centrum narracji. Ostatecznie figura słonia służy dorastającemu bohaterowi przede wszystkim do odkrywania prawdy o samym sobie – o książce Mariusza Gołosza i Julii Juzyk jak umierają słonie duże i ciężkie? pisze Karolina Zdunek.

Agata Puwalska próbuje podkreślić, że każde spojrzenie jest zdolne zmienić obiekt czy zjawisko, na którym się skupia. Poetka nie szuka jednak nowej możliwości poznania pozazmysłowego, ponieważ szybko orientuje się, że wszystkie interakcje ze światem obciążone są perspektywą podmiotową – o Alis Ubbo Agaty Puwalskiej pisze Karolina Górnicka.

Książka Mizielińskiej jest narracją troski, z dość rzadko widoczną w polskiej literaturze figurą opiekunki; jest próbą – udaną – oddania złożoności opieki, ukazania jej w wymiarach instrumentalnym i emocjonalnym – o Księdze umarłych Joanny Mizielińskiej pisze Barbara Woźniak.

Niepokoje znanego nam świata prześwitują przez wykreowaną rzeczywistość. Uważa się dość powszechnie, że literatura fantasy ma charakter eskapistyczny. Z całą pewnością nie dotyczy to tej opowieści – o Aż zobaczycie ogień Pawła Majki pisze Jacek Sobota.

Marcin Kościelniak uprawia pisarstwo nieskażone obojętnością, osadzone w aktualności, a jednocześnie powiązane z przeszłością. Tak dzieje się w jego książce Aborcja i demokracja. Przeciw-historia Polski 1956–1993, której patronują Michel Foucault i Jacques Derrida – pisze Anna Burzyńska.

Prawie trzyletnia terapia przebiega pod znakiem niezwykle bolesnej szarpaniny między przepełnioną poczuciem winy Didion a jej córką. Dostrzegamy tu znajome tropy zagubienia, zaniechań, błędów i niesymetrycznych relacji, skutkujące całkowitym nieprzystosowaniem córki do życia – o Notatkach dla Johna Joan Didion pisze Agata Pyzik.

Książka wykracza poza samą formułę świadectwa, choć mimo upływu czasu, osiemdziesiąt lat po wojnie, gdy nadal pojawiają się ludzie podważający prawdziwość Holocaustu, wciąż jest to uzasadniona funkcja tego rodzaju tekstów – o powieści Kapo Aleksandara Tišmy pisze Aleksandra Wojtaszek.

Wyobraźmy sobie pomarańczę, po której chodzi mucha. Obraz ten zasugerował czytelnikom geograf ­Wacław Nałkowski (ojciec pisarki Zofii i rzeźbiarki Hanny), aby wyobrazili sobie kształt Ziemi. Zofia Król, autorka Drogi przez łąkę…, w ramach eksplorowania świata zaproponowała odbiorcom towarzystwo pomarańczowego ludzika z Google Street View – pisze Ewelina Adamik.