Pasmo: Recenzje

Bóg Zero Jeden jest klasycznym przykładem książki utrzymanej w konwencji hard science fiction – ze wszystkimi jej zaletami i wadami. Czy ktoś poza koneserami gatunku ma tutaj czego szukać? Wbrew pozorom tak – o debiutanckiej powieści Michała Kłodawskiego pisze Marcin Świątkowski.

Współczesna czeska autorka podbiła serca czytelników w naszym kraju – polskie wydanie jej powieści Wrony sprzedało się w nakładzie kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy, a sam tytuł trafił na listę lektur w polskich szkołach. Co sprawiło, że polskie nastolatki sięgnęły po opowieść Petry Dvořákovej? – pisze Anna Maślanka.

Proza Qiu jest niesamowicie plastyczna, łącząca różne rejestry, pełna literackich i wizualnych odniesień, bogata w przemawiające do zmysłów metafory – o Zapiskach krokodyla Qiu Miaojin pisze Katarzyna Nowacka.

Nawet jeśli autorka sięga po modny, bezpieczny gatunek, to unika jego najboleśniejszych klisz. Tworzy osobistą prozę, ale ma w zanadrzu niewyeksploatowany temat piętna „ruskości” mieszkańców Podlasia. Mierzy się z traumą, ale nie robi z siebie przesadnie ofiary. Igra ze wspomnieniami, ale ich nie romantyzuje – o Wygodzie Natalki Suszczyńskiej pisze Igor Kierkosz.

Twórca postanowił utrwalić w krótkich poetyckich obrazach pewien rodzaj czeskiej mentalności, której wyróżnikami są tragizm i rubaszność – o tomie poezji Miloša Doležala Zatopione miasto pisze Wojciech Chmielewski.

Tajemnicze wydarzenie (zamach? nieszczęśliwy wypadek?) o dalekich następstwach politycznych staje się kanwą wielowątkowej, opartej na prawdziwej historii fabuły, w kolejnych rozdziałach ukazującej losy osób zaangażowanych w dochodzenie w sprawie Walerego Bagińskiego oraz Antoniego Wieczorkiewicza – o powieści Azard Pawła Kozioła pisze Michał Koza.

Historia zaczyna się intrygująco. Przyglądamy się zmaganiom mieszkańców pewnej osady usytuowanej gdzieś na odludziu. Członkowie grupy zbierają w lesie grzyby, unikają drapieżnych zwierząt, a wieczorami, gdy siedzą w swoich prymitywnych chatkach, marzą o rowerach i samolotach. O co tu chodzi? – o powieści Przełęcz Kira Bułyczowa pisze Marta Sobiecka.

Tym, co autorka biografii podkreśla i co powraca na każdym etapie lektury, jest ruch. Oczywiście ruch fizyczny w sensie dosłownym: Halina uwielbiała chodzić, przemieszczać się, rzadko korzystała ze środków transportu, nawet kiedy czuła się gorzej – o Upartym sercu. Biografii Haliny Poświatowskiej Kaliny Błażejowskiej pisze Radosław Kobierski.

Autorka kreuje podmiot zanurzony w katastrofizmie intymnym, mikroskopowym, w którym to nie świat się wali, lecz kruche ludzkie cząstki odsłaniają własną podatność na rozpad – o tomie wierszy Skroń Marleny Niemiec pisze Olga Rembielińska.

Trudno o czytelniejszy sygnał, że autor tomu myśli kategoriami całości i projektu: tytuł nie ma pomagać pojedynczemu utworowi, ale spinać większy blok. To, co miało zapobiegać dominacji paratekstu, przesuwa akcent w stronę jeszcze mocniejszej instancji: mott, cytatów, cudzych głosów – o tomie wierszy Gustawa Owczarskiego Od dwóch dni z mieszkania pisze Andrzej Graul.

Muzyczuk zaczyna swoje dzieło od eksplikacji natury paranoi. To, co stanowi wstęp teoretyczny do spektakularnej pod względem objętości i treści całości, na kolejnych stronach zostaje przekute w intensywną praktykę – o Zmierzchu magów Daniela Muzyczuka pisze Łukasz Krajnik.

To w istocie wypis z lektur własnych autorki, którym dzieli się ona ze światem bez intencji ewangelizacyjnych. To poparte wieloma przykładami zaproszenie do podjęcia wysiłku lekturowego nie z obowiązku, a dla czystej przyjemności, w odpowiedzi na w pełni uświadomioną potrzebę – o Książce o (nie)czytaniu Justyny Sobolewskiej pisze Radosław Młynarczyk.