Pasmo: Recenzje

Ostatnio dzięki wspaniałym przekładom pojawiły się w polszczyźnie utwory poetyckie, rozbudowane poematy, których głównym tematem, czasem jedynym, jest właśnie wojna – o najnowszych tłumaczeniach książek Ishiona Hutchinsona, Alice Oswald i Jorge Volpiego pisze Wit Szostak.

To tylko dwadzieścia trzy wiersze, niewiele ponad trzydzieści słów w tych najbardziej obszernych: obiektywistyczne obserwacje, liryczne konfesje, akty oskarżenia, humanistyczne gesty przeprosin i próby wchodzenia w interakcję z tym, co poza nami – o najnowszym tomie poetyckim Wyrazy współczucia Julii Szychowiak pisze Jakub Skurtys.

Powieściowa fabuła osadzona zostaje na ziemiach Oksytanii w trakcie wojen albigeńskich, zwanych również krucjatą katarską. Głównego bohatera, Jerzego z Montoliu, poznajemy, gdy jest jeszcze dzieckiem – o Synastrii Marcina Świątkowskiego pisze Łukasz Kucharczyk.

Elegancki przedmiot na biurko kończy się serią wierszy w autorskiej formie „puzzli”. Każdy tekst zawiera sześć lub dwanaście numerowanych fragmentów (najczęściej pojedynczych zdań) oraz coś w rodzaju podsumowania czy wniosku, zapisanego kursywą – o najnowszym tomie poezji Marka Krystiana Emanuela Baczewskiego pisze Janina Szczur.

Reymont wyruszył z wiernymi na początku maja 1894 roku. Była to pielgrzymka zorganizowana z okazji stulecia insurekcji kościuszkowskiej. Pewnie dlatego ktokolwiek w prasie się nią w ogóle zainteresował. Pisarz szedł z konkretnym dziennikarskim zamówieniem – o debiutanckiej książce Władysława Reymonta pisze Marta Kwaśnicka.

Publikacji tej nie można zawężać do opowieści o człowieku, który całe pokolenie młodych czytelników nad Wisłą zaraził obrazkowymi mitami o superherosach w rajtuzach. To również opowieść o fenomenach kultury masowej po przełomie – o książce Projekt Rust. Wywiad rzeka. Marcin Rustecki w rozmowie z Jakubem Demiańczukiem pisze Paweł Chmielewski.

W Zjazdach… zauważamy nieśmiałe zwiastuny konwencji horrorowej, z którą jest dziś kojarzona Enríquez, a Buenos Aires, gdzie toczy się akcja powieści, odgrywa tu równie ważną rolę jak w późniejszych utworach autorki – o debiucie Mariany Enríquez pisze Natalka Suszczyńska.

Król w Żółci to w zasadzie aperitif, który chyba w pełni zaspokaja apetyt na dalsze odkrywanie dorobku Chambersa. Mamy tu przegląd pisarskich sprawności tego twórcy – od gotyckich opowiadań na granicy ramoty do przyzwoitych obyczajowych miniatur – o książce Richarda W. Chambersa pisze Olga Żyminkowska.

W porównaniu do świeżego, dynamicznego i ekspresyjnego Miasta ze szkła adaptacja Duchów, młodsza od niego o trzy dekady, jest mocno zachowawcza i staroświecka, bliższa powieści ilustrowanej niż komiksowi, choć kilka razy zastosowano tu kadrowanie i dymki – o komiksowej adaptacji Trylogii nowojorskiej Paula Austera pisze Marceli Szpak.

Portrety psychologiczne postaci skrywają się w rozproszonych szczegółach, które należy wyławiać z wartkiego nurtu gęstych, piętrzących się i epicko rozbudowanych zdań. Różnorodne tło społeczne, kulturowe i przyrodnicze odzwierciedla tu szeroką rozpiętość współczesnego świata – o książce A świat trwa László Krasznahorkaiego pisze Daniel Warmuz.

W Równinach autor zabiera nas w głąb australijskiego interioru, w miejsca, w których świat rzeczywisty współistnieje i przenika się ze światem możliwym – o powieści Geralda Murnane’a pisze Aleksandra Majak.

W Przez noc bohaterowie brną ulicami wymarłego miasta, Pragi listopadowej, przytłaczającej mrokiem, gdzie każdy ich krok śledzą zastępy austriackich, niemieckich lub sowieckich żołnierzy i gdzie nawet światło jest trupie i zimne, pojawia się na chwilę i zaraz gaśnie – o komiksie Jaroslava Rudiša i Nicolasa Mahlera pisze Anna Maślanka.