Pasmo: Recenzje

Kluczem do zrozumienia dzieła jest piasek: przesypuje się on przez karty książki, sprawiając, że powieść ta jest frapująca również dziś, gdy tyle się mówi o relacji człowieka z naturą, o entropicznej sile kapitalizmu, pchającej świat ku katastrofie ekologicznej – o Kobiecie z wydm Kōbō Abego pisze Tomasz Szerszeń.

Akcja Pijaczka toczy się dwutorowo. Pierwszoosobowa, snuta w poszukiwaniu dystansu opowieść dorosłego mężczyzny przeplatana jest stenogramem audycji, którą narrator – wraz z kolegą oraz głównym bohaterem – nagrali przed laty w stanie narastającego upojenia alkoholowego – o najnowszej powieści Macieja Sieńczyka pisze Adam Woźniak.

Przez grzebanie w czasie, przypominanie zapomnianych, nierzadko zakazanych historii, prowadzenie wyrafinowanych gier z literackimi tradycjami autor ukazuje niezwykle skomplikowane, tragiczne losy bohaterów, a zarazem opowiada równie niejednoznaczne, pełne przemocy dzieje Australii – o Ścieżkach Północy Richarda Flanagana pisze Szymon Kowalski.

Kiedy Szewc zwraca się ku przeszłości, najczęściej dostrzega w niej niezwykłość stworzenia ukrytą w tym, co zwyczajne, szare, a nawet banalne. Powraca do świata swojego dzieciństwa, który pokazuje nam w obrazach i miniaturach – o najnowszym zbiorze opowiadań Piotra Szewca pisze Wojciech Chmielewski.

Rozważania Traverso pozwalają czytelnikowi wyzbyć się obojętności moralnej i intelektualnego oportunizmu, zaś opowieść Khalidiego rozbraja stereotypy uniemożliwiające zrozumienie tego, co dzisiaj dzieje się w Gazie i na Zachodnim Brzegu – o najnowszych książkach Rashida Khalidiego i Enzo Traverso pisze Przemysław Wielgosz.

Tomek Gromadka wrzuca bohaterów i ich traumy w surrealistyczny wir rodem z animowanego serialu dla dorosłych Big Mouth. Celem autora jest przypomnienie czytelnikowi elementarnej prawdy: każdy potrzebuje bliskości, wsparcia i wspólnoty – o Przygodach Pitera i pępowinowego psa pisze Szymon Bryzek.

W 2025 roku Joanna Mueller dokonuje swoistego zmieszania – komponuje antologię swojej twórczości poetyckiej, obejmującą utwory z dwudziestu pięciu lat pisania, w tym również tego, które dotąd nie trafiło do czytelniczek i czytelników – o Zmieszanych Joanny Mueller pisze Katarzyna Trzeciak.

Tosiek i Glosowitz zaufały swoim bohaterkom, a te opowiedziały im własne historie oraz historie polskiej wsi, kobiet, Śląska, górniczych rodzin, wreszcie: historię społeczną naszego kraju – o książkach Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet Antoniny Tosiek i Opowieści kobiet z rodzin górniczych Moniki Glosowitz pisze Katarzyna Roman-Rawska.

To apokryficzna, medytacyjna powieść o ponownych narodzinach, granicach i głodzie poznania, doświadczeniu obcości, która okazuje się nadspodziewanie bliska – o Epizodzie z życia malarza podróżnika Césara Airy pisze Piotr Kofta.

Książki chilijskiej autorki są przykładem alternatywnych ścieżek rozwoju literatury Ameryki Łacińskiej czasów samego boomu latynoamerykańskiego oraz bezpośrednio go poprzedzających. Są oryginalne, osobne, trudne do zaszufladkowania, na pewno warto je poznać – o twórczości Maríi Luisy Bombal pisze Tomasz Pindel.

Krew w maszynie to fresk portretujący genealogię luddyzmu, zrodzonego ze społeczno-politycznych mroków początku XIX wieku ruchu robotniczego, który wciąż kreuje emblematyczny obraz współpracy człowieka z maszyną – o książce Briana Merchanta pisze Łukasz Krajnik.

Dla zrozumienia tej prozy kluczowy jest namysł nad statusem przyrody w obecnym funkcjonowaniu naszej planety. Refleksja autora nie wynika jednak ze strachu przed nieuchronnie zbliżającą się katastrofą ekologiczną czy z poczucia moralnego obowiązku, lecz z nieskończonego zachwytu nad światem – o Placu zabaw Richarda Powersa pisze Aleksandra Byrska.