Pasmo: Recenzje

To debiut radykalny, wymykający się klasycznym pojęciom fabuły czy konstrukcji narracyjnej, przypominający raczej psychodeliczną partyturę niż tradycyjną prozę. To eksperyment językowy, w którym rytm, dźwięk i brzmienie słów mają pierwszeństwo przed logiczną strukturą opowieści – o Obituriantach Weroniki Stencel pisze Andrzej Graul.

Chociaż książka ma charakter mantryczny i wręcz modlitewny, a na pewnym poziomie wtajemniczenia niemal rytualny, nie rości sobie pretensji do niczego, zwłaszcza do bycia literaturą terapeutyczną czy oczyszczającą – o pierwszym tomie poezji Amelii Pudzianowskiej pisze Rafał Gawin.

Przestrzeń wykreowana w Kronikach dziwnych bestii z jednej strony przypomina typowe chińskie miasto z początku XXI wieku, z drugiej zaś jest otoczona aurą niesamowitości, pełna paradoksów, sekretów i odwróconych porządków – o powieści Yan Ge pisze Maya Dąbrowska.

Z pozoru to dwie skrajnie różne opowieści. Akcja opowiadań Żadana właściwie rozgrywa się poza frontem, na drugiej linii, w tle teatru wojny, natomiast powieści Twardocha – na nullu, w najbardziej przeklętym miejscu, po drugiej stronie „waszego ojca Dniepru” – o Arabeskach Serhija Żadana i Nullu Szczepana Twardocha pisze Dariusz Żółtowski.

Zano bada konkretne, osobiste doświadczenia, zakreślając jednocześnie niezmiernie szerokie kręgi. Historia przesiedleń na ziemie odzyskane po drugiej wojnie światowej oraz poczucie wykorzenienia towarzyszące kolejnym pokoleniom przesiedleńców i repatriantów stanowią punkt wyjścia tej poetyckiej refleksji – o czwartym wymieraniu Agi Zano pisze Alicja Bagińska.

Sagan opisuje zdestabilizowaną strukturę rodzinną, portretuje jednostki osamotnione, które za wszelką cenę usiłują zagłuszyć swą samotność. Choć bohaterom brakuje kręgosłupa moralnego i wewnętrznego kompasu, autorka nie przestrzega czytelnika, nie moralizuje. Wyraża pochwałę la dolce vita we francuskim wydaniu – o książce Witaj, smutku Françoise Sagan pisze Karolina Broda.

Arabeska zawsze była formą kunsztowną, zdolną do opanowania chaosu dzięki rytmowi i powtórzeniom. W wersji Żadana jest to ornament naznaczony wojennym rozpadem, paradoksalnie zachowujący ciągłość dzięki liryzmowi – o Arabeskach Serhija Żadana pisze Iwona Boruszkowska.

W Ao Manao sensacyjna otoczka ustępuje obrazom – statycznym i słonecznym, ujętym w formę niekiedy przypominającą dziennik, innym razem szkicownik, strumień świadomości lub zmysłowych doznań – o najnowszej książce Krzysztofa Pietrali pisze Michał Koza.

W swoim najnowszym tomie Agnieszka Wolny-Hamkało bacznie obserwuje ciała zwierząt, by poćwiartować je za pomocą słów i zajrzeć do ich wnętrza. Jednocześnie snuje refleksję na temat roli poszczególnych istot w świecie i próbuje przyjąć perspektywę animalną – o książce Dla twojej córki. Fraszki pisze Natalia Kostecka.

Powieść tę odczytać można zgodnie ze słynnym zdaniem Williama Blake’a: ,,Nadmiar smutku się śmieje”. Pożoga wojenna, bezsens istnienia, nadchodząca śmierć i metafizyczny akcent w zakończeniu: wszystko to można obrócić w szekspirowski żart – o Wyroku Ishbel Szatrawskiej pisze Konrad Janczura.

Ćpun i Głupek to wielowarstwowa opowieść, w której to, co realne, zbliża się do niemożliwego, zaś apokryficzna nadzieja przeplata się z apokaliptycznym poczuciem nadchodzącego końca – o najnowszej powieści Mateusza Górniaka pisze Weronika Waberska.

Ornament to powieść niezbyt obszerna, ale nie jest to powieść prosta. Wraz z rozwojem akcji intensyfikują się jej duszny klimat i napięcie towarzyszące każdej scenie. Na pierwszy plan wysuwa się dziwaczność – im większą część świata przedstawionego zagarnia narkotyk, tym bardziej zagęszcza się atmosfera – o książce Juana Cárdenasa pisze Natalka Suszczyńska.