Pasmo: Recenzje

Surrealny język pozwala autorce w ciekawy sposób zestawiać kolejne obrazy i rekwizyty, przechodzić od jednego obiektu czy układu obiektów do kolejnego – o tomie poezji Tylda Amelii Żywczak pisze Michał Memeszewski.

Nie twierdzę, że Mokry w Solaryszach tworzy projekt samoświadomego antyposthumanizmu. Jego decyzja o umocnieniu pozycji człowieka to raczej poza, stroszenie piór, swoista strategia obronna wyłącznie przeciwko nieokreślonym danym i algorytmom – o najnowszym tomie poezji Marcina Mokrego pisze Irmina Bloch.

Kwiaty, dziewice i upiory… trzeba czytać raczej jak słownik czy encyklopedię, to znaczy sięgać po nie w miarę potrzeby lub chęci i otwierać tam, gdzie znajdują się poszukiwane informacje – o najnowszej książce Elżbiety Zarych pisze Michał Gliński.

Czytana dzisiaj książka Harpman nie jest wywrotowa, a zaproponowana przez autorkę prawie trzydzieści lat temu interpretacja wydaje się obecnie dość anachroniczna – o drugim wydaniu Orlandy Jacqueline Harpman pisze Izabella Adamczewska-Baranowska.

Co i kogo mamy przed oczami, gdy słyszymy w Polsce słowo „lewica”? Przez pryzmat jakich doświadczeń na nią patrzymy? Jak ją uchwycić w codziennym życiu, aby znaleźć głosy lewicowe poza logiką towarową? – o książce Dawida Kujawy W myśl prawa geometrii. Jak lewica przestała się martwić i pokochała logikę towarową pisze Anna Cieplak.

Początkowo wizja pisania o zamrożonych emocjach wydawała mi się bardzo pociągająca. A tym bardziej – wizja pisania o zamrożonych emocjach na podstawie dwóch powieści – o książkach Jen Beagin i Ottessy Moshfegh pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Tadzio, Tadek, Tadeusz: oto portret prawdziwy, zwielokrotniony, zmieniający się nie tylko w czasie i pod wpływem wydarzeń zewnętrznych, ale przede wszystkim mieszczący w sobie tragedie i sprzeczności – o książce Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia Marty Byczkowskiej-Nowak pisze Magdalena Brodacka-Dwojak.

Czy w dobie permanentnego kryzysu bicie na alarm ma jakikolwiek sens? Kto lub co miał(o)by być naszym kanarkiem w kopalni? Jak, o czym i dlaczego w ogóle opowiadać w cieniu katastrofy? – o twórczości Judith Schalansky pisze Paulina Frankiewicz.

Żyć w próchniejącym, łuszczącym, rozpadającym się czasie horyzontalnym. Tak założono w prawie człowieka. Ożywać poza ułudami nostalgii w czasie wertykalnym, od pruskich prapoczątków ku górze, ku powierzchni. Tak założono w prawie roślin – o Wilkach Marzanny Bogumiły Kielar pisze Przemysław Rojek.

W Wesołych Świąt wszystko jest ze sobą tak precyzyjnie powiązane, że kiedy czytelnik kończy lekturę, w jego sercu wręcz narasta tęsknota za jakąś dłuższą ślepą uliczką dysfunkcjonalną wobec fabuły! – o debiutanckiej powieści Wojtka Sokoła pisze Paweł Dunin-Wąsowicz.

Bóg Zero Jeden jest klasycznym przykładem książki utrzymanej w konwencji hard science fiction – ze wszystkimi jej zaletami i wadami. Czy ktoś poza koneserami gatunku ma tutaj czego szukać? Wbrew pozorom tak – o debiutanckiej powieści Michała Kłodawskiego pisze Marcin Świątkowski.

Współczesna czeska autorka podbiła serca czytelników w naszym kraju – polskie wydanie jej powieści Wrony sprzedało się w nakładzie kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy, a sam tytuł trafił na listę lektur w polskich szkołach. Co sprawiło, że polskie nastolatki sięgnęły po opowieść Petry Dvořákovej? – pisze Anna Maślanka.