Pasmo: Recenzje

W powieści Termush apokalipsa nie jest wydarzeniem, lecz problemem filozoficznym – aporią, która ujawnia się w chwili, gdy koniec świata już nastąpił, a jednak życie trwa dalej, zmuszając bohaterów do funkcjonowania w próżni moralnej – o książce Svena Holma pisze Natalia Królikowska.

Tytułowe słowo „hjem” w języku norweskim oznacza dom rozumiany jako siedlisko czy przystań. Wybór tytułu można uznać za trafny, bo książka przywodzi na myśl pamiętnik z miejsca, które zarówno dla autorki, jak i obserwowanych przez nią postaci (ludzi i nieludzi) rzeczywiście oznacza coś więcej niż adres – o książce Ilony Wiśniewskiej pisze Dagmara Tomczyk.

Jako zwolennik dizajnu uwzględniającego przede wszystkim potrzeby użytkownika, Norman przenosi odpowiedzialność za produkt z powrotem na twórcę. Uważa, że ludzie mają prawo złościć się choćby na swoje komputery, jeśli te zostały wyposażone w nieintuicyjne interfejsy czy niezrozumiałe oprogramowanie – o książce Dizajn i emocje Dona Normana pisze Kinga Zemła.

Mamy tutaj historię miłosną, mit stworzenia, akt zagłady, wyraźną krytykę antropocenu i pytanie o los demiurżki – o symulacji JUICE Dobromiły Dobro pisze Ola Lewandowska-Ferenc.

Katarzyna Rzehak opisała całe życie swojej bohaterki, z uwzględnieniem także znacznie mniej znanych jego etapów. Jednym z nich z pewnością była młodość przyszłej „pierwszej damy polskiego wzornictwa” – o biografii Wandy Telakowskiej autorstwa Katarzyny Rzehak pisze Anna Cymer.

Horror o kobietach, a konkretnie o szpitalu psychiatrycznym dla kobiet i o autonomii cielesnej napisany przez mężczyznę – czy to się w ogóle może udać? – o Odkupieniu Morgan Bright Chrisa Panatiera pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Becca Rothfeld dostrzegła potencjał tkwiący w nadmiarze. W swoim debiutanckim zbiorze esejów Wszystko to zbyt małe… próbuje wykazać, że nadmiar jest w swojej istocie emanacją apetytu na życie, przejawem chęci doznania czegoś ponad zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych – o książce Bekki Rothfeld pisze Agata Berniak-Klich.

Emocje wygasły, nie ma tu miejsca ani na nienawiść, ani na afirmację nielicznych pozytywnych zdarzeń. Poeta stara się unaocznić sytuację, której był świadkiem; w tym celu przedstawia ją z wielu perspektyw – o tomie wierszy Przemysława Wechterowicza pisze Kamil Figas.

Teksty Lu Xuna mają głębszy wymiar, co widać już na poziomie języka. Tak jak w Europie łacinę zastąpiły języki nowożytne, tak w Chinach klasyczny wenyan miał zostać wyparty przez baihua. Reforma języka i pisma była tam znacznie bardziej złożona niż na Zachodzie – o zbiorze opowiadań Do boju! Lu Xuna pisze Krzysztof Katkowski.

Gdy system edukacji zawodzi, na straży staje osobista mitologia. Interpretacja, jakiej chłopiec poddaje postać słonia-ojca, sytuuje się w centrum narracji. Ostatecznie figura słonia służy dorastającemu bohaterowi przede wszystkim do odkrywania prawdy o samym sobie – o książce Mariusza Gołosza i Julii Juzyk jak umierają słonie duże i ciężkie? pisze Karolina Zdunek.

Agata Puwalska próbuje podkreślić, że każde spojrzenie jest zdolne zmienić obiekt czy zjawisko, na którym się skupia. Poetka nie szuka jednak nowej możliwości poznania pozazmysłowego, ponieważ szybko orientuje się, że wszystkie interakcje ze światem obciążone są perspektywą podmiotową – o Alis Ubbo Agaty Puwalskiej pisze Karolina Górnicka.

Książka Mizielińskiej jest narracją troski, z dość rzadko widoczną w polskiej literaturze figurą opiekunki; jest próbą – udaną – oddania złożoności opieki, ukazania jej w wymiarach instrumentalnym i emocjonalnym – o Księdze umarłych Joanny Mizielińskiej pisze Barbara Woźniak.