W wieku dziewiętnastu lat rozpoczął studia medyczne w Paryżu, ale wkrótce zdiagnozowano u niego gruźlicę kręgosłupa (chorobę Potta), która zmusiła go do porzucenia nauki. Ostatnie dziesięć lat życia spędził przykuty do łóżka, poddawany długotrwałemu leczeniu w sanatoriach we Francji, Szwajcarii i Rumunii. Pomimo ciężkiej choroby prowadził niezwykle aktywne życie intelektualne. Publikował artykuły, eseje i przekłady na język rumuński (między innymi poezji Guillaume’a Apollinaire’a).
W 1934 roku ukazał się debiutancki tom jego poezji Przezroczyste ciało (Corp transparent), a następnie dwie najbardziej znane powieści: Zdarzenia w bliskiej nierzeczywistości (Întâmplări în irealitatea imediată, 1936) oraz Zabliźnione serca (Inimi cicatrizate, 1937), a także wydana pośmiertnie książka Rozświetlona jama. Dziennik sanatoryjny (Vizuina luminată, 1971).
Jego twórczość, porównywana do dzieł Franza Kafki czy Brunona Schulza, cechuje się surrealistyczną wyobraźnią, bogactwem metafor i refleksją nad cielesnością oraz granicami rzeczywistości. Blecher utrzymywał intensywne kontakty z czołowymi pisarzami i filozofami epoki, między innymi André Bretonem, André Gide’em i Martinem Heideggerem. Zmarł w wieku dwudziestu ośmiu lat, pozostawiając po sobie dzieło, które do dziś inspiruje czytelników i badaczy literatury.
