Maria Rodziewiczówna

Urodziła się na Grodzieńszczyźnie w rodzinie ziemiańskiej. Ponieważ jej rodzice za udział w powstaniu styczniowym skazani zostali na zesłanie, do ich powrotu w 1871 roku wychowywała się u krewnej, Karoliny Skirmunttowej w Koczewiu. Następnie zamieszkała z rodzicami w Warszawie w trudnych warunkach materialnych (majątek rodzinny został skonfiskowany). Od 1872 roku uczęszczała na pensję w Warszawie, a od 1875 roku, gdy jej rodzice osiedli w odziedziczonym majątku w Hruszowej na Polesiu, kształciła się u sióstr niepokalanek w Jazłowcu. Po śmierci ojca w 1881 roku zajęła się gospodarowaniem w Hruszowej. Debiutowała literacko w 1882 roku nowelami w „Dzienniku Anonsowym”. Po otrzymaniu w 1888 roku nagrody „Kuriera Warszawskiego” za powieść Dewajtis wyjechała na krótko za granicę. Zajmowała się również pracą społeczną. Od 1906 roku była działaczką Koła Zjednoczonych Ziemianek i redagowała czasopismo „Ziemianka”. W czasie pierwszej wojny światowej między innymi organizowała szpital wojskowy w Warszawie i działała w Czerwonym Krzyżu. Po wojnie polsko-radzieckiej w 1920 roku osiadła ponownie w Hruszowej, zajmując się głównie działalnością społeczną. W 1924 roku otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1934 roku przyznano jej nagrodę literacką im. E. Orzeszkowej, a rok później Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury (nieprzyjęty przez pisarkę). Lata drugiej wojny światowej i okupacji, po wysiedleniu z Hruszowej, spędziła w Warszawie. Ewakuowana po upadku powstania warszawskiego, przebywała parę tygodni w Milanówku, następnie mieszkała w Żelazowej pod Skierniewicami.