Pasmo: Szkice

Wracam do książki Brainarda po latach nie po to, by docenić „szlachetną prostotę” tytułowej formuły i zmusić się do zachwytu (czy to w ogóle możliwe?), lecz by poddać refleksji paradoksalną naturę tego tekstu. Jest to rzecz wybitnie banalna, diabelnie łatwa i konsekwentnie kapryśna – o I Remember Joego Brainarda pisze Jerzy Franczak.

Trzy ekologie to zapis dwojakiej konfrontacji. Wywód Guattariego kształtuje się w opozycji do psychoanalitycznej fiksacji na przeszłości, ale stanowi też odpowiedź na wyzwania konkretnego momentu historycznego – o książce Félixa Guattariego pisze Patryk Ciesielczyk.

Im silniejsza tendencja do odczarowywania świata, tym szybciej magia próbuje zaczarować świat na nowo. Im droższa jest potrzeba bezpieczeństwa, tym tańsza staje się potrzeba wolności – o formach nowoczesnego odosobnienia pisze Michał Paweł Markowski.

Kuryluk pisze, jakby sprawdzała, czy jej wiersz można byłoby zaśpiewać. Połączenia plastyczności z rytmem słów nie traktuje jako problemu; przeciwnie, dostrzega tu bogactwo – o poetyckiej i plastycznej twórczości Ewy Kuryluk pisze Anna Arno.

Wiedźmin i komiks pojawili się w moim świecie mniej więcej w tym samym czasie, choć całkowicie osobno. Wychowywałam się na literaturze fantastycznej, pierwszy numer „Nowej Fantastyki” zakupiłam jako dziecko – o komiksowych adaptacjach Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego pisze Aleksandra Zielińska.

Teksty, które przechwytują Hutchinson, Morrison i NourbeSe Phillip, uwikłane są w kolonialne ideologie i języki. Świadomi własnego zadłużenia w tej mowie, autorzy z góry zakładają swoje niepowodzenie w dotarciu do pełnej opowieści o historii – o twórczości M. NourbeSe Philip, Ishiona Hutchinsona i Yeddy Morrison pisze Izabela Poręba.

Pisarka ze wschodnich Niemiec zdobywa światowe uznanie, pozostając jednocześnie kontrowersyjną postacią we własnym kraju. Historia Jenny Erpenbeck to opowieść o pamięci, stracie i sile literatury – pisze Monika Wolting.

Wskutek mojego rekonesansu biograficznego Ewa – Ascher, Aszerówna, Aszer, Librowiecka, Librowiczowa – stała się dla mnie konkretnym człowiekiem, osobowością z ciekawą historią, kobietą z krwi i kości – o pierwszej tłumaczce Buddenbrooków Thomasa Manna pisze Jerzy Koch.

Wszystkie doświadczenia literackie, artystyczne i ludyczne, ale także zainteresowania językiem mówionym, formą popularną i dialogiem między „literaturą wysoką” a kulturą masową, przenikały rzecz jasna do wszystkich jego utworów, a niektóre z nich trafiały na scenę – o tekstach piosenek Raymonda Queneau pisze Jacek Olczyk.

Współczesna czeska autorka podbiła serca czytelników w naszym kraju – polskie wydanie jej powieści Wrony sprzedało się w nakładzie kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy, a sam tytuł trafił na listę lektur w polskich szkołach. Co sprawiło, że polskie nastolatki sięgnęły po opowieść Petry Dvořákovej? – pisze Anna Maślanka.

O kim myślimy, gdy myślimy o Adrienne Rich? O feministycznej matce? Radykalnej poetce? Lesbijce, Żydówce i Amerykance? Do jakiego stopnia to, co uosabiają dziś jej refleksja intelektualna i twórczość poetycka, odzwierciedla nasze potrzeby czytelnicze? – o twórczości Adrienne Rich pisze Aleksandra Grzemska.

Narodziny kolejnych magazynów komiksowych w Polsce mogą być dowodem dojrzałości lub schyłku rynku, niezwykłej siły twórczej oraz optymizmu artystów i wydawców albo – by ująć to trochę filozoficznie – przeobrażenia wszelkich wartości – o polskim rynku komiksowym pisze Paweł Chmielewski.