Pasmo: Szkice

Chłopackość nie jest precyzyjnym terminem. Nie ma w polskiej krytyce literackiej ani w literaturoznawstwie wyczerpujących interpretacji czy badań, które wyjaśniłyby znaczenie i potencjał tej kategorii oraz komplikacje z nią związane – o zjawisku chłopackości w literaturze pisze Maciej Duda.

Co właściwie wpuszcza w obieg ta kategoria – jakimi wartościami „chłopackość” próbuje odróżnić się od „męskości”, na czym polega jej bunt okresu dojrzewania? – o motywie chłopackości w literaturze pisze Przemysław Górecki.

Dopiero publikacja utworów traktujących o Geralcie pozwoliła uświadomić czytelnikom alegoryczność, a nawet symboliczność konwencji, jaką jest fantastyka – o twórczości Andrzeja Sapkowskiego pisze Łukasz Kucharczyk.

Ojców łączy szalone i nieodparte pragnienie powrotu, ale czy narrator-dziecko bez doświadczenia przedwojnia nosi w sobie tę samą tradycję i tę samą pamięć? Oczywiście najłatwiej byłoby nam przyjąć takie założenie, nie dziwi więc dotychczasowa praktyka interpretowania tekstów autora Śpiewaj ogrody – o życiu i twórczości Pawła Huellego pisze Szymon Kowalski.

W logice dominującego dyskursu porażka i porażkowość konotują antypostępową negatywność negatywną, natomiast alternatywna myśl humanistyczna dąży do odczarowania negatywności (negatywność pozytywna) i do nadania marginesowi politycznej sprawczości – o kategorii porażki we współczesnej humanistyce pisze Oliwia Spisak.

Mimo odrębności formalnej fabuły książek Acker przecinają się ze sobą w wielu punktach. Na przykład wszystkie trzy, które dotychczas zostały przetłumaczone na język polski, otwiera motyw nienawiści głównej bohaterki do ojca – o powieściach Kathy Acker pisze Karolina Krasny.

Krótkie, proste, dobitne, jedno- albo dwuwyrazowe tytuły dzieł mieszczą się w swoistej metodzie, w której na pierwszy plan wysuwają się oszczędność, precyzja i geniusz kompozycyjny, jakby mistrzostwo polegać miało nie tylko na błyskotliwych opisach, ale także na rzadkiej umiejętności ich przycinania – o powieściach Virginii Woolf pisze Jakub Michał Pawłowski.

Koniec z nieokreślonością własnej tożsamości, dzięki której dziecięce ciało, jeszcze wolne od norm kulturowych, jest w tym sensie niebinarne i transgresyjne. Możemy nawet powiedzieć, że antysystemowe, ponieważ wymyka się rolom genderowym – o motywie dziewczyństwa we współczesnej polskiej poezji pisze Ola Lewandowska-Ferenc.

Pisze się w samotności. Samotność jest niezbędna do sprawnej pracy. Ale z samotnością miało nie być kobiecie do twarzy. Już sam zbitek słów „samotna kobieta” brzmi jak obraźliwy epitet, a wyobrażenie, że kobieta może coś samotnie zdziałać, jest trudne do przyjęcia nawet dla niej samej – o zjawisku samotności w utworach artystek pisze Aleksandra Ewa Furtak.

W „Dzienniku Literackim” opublikowaliśmy tekst Agnieszki Waligóry Šalamunizm jako narzędzie zwrotu konserwatywnego. Autorka pisała w nim o „krążącym po dzisiejszej poezji widmie šalamunizmu” oraz próbowała zdefiniować wpływ tego zjawiska na polską twórczość literacką. Z przedstawionymi w artykule tezami polemizuje Dawid Kujawa.

Pisarz ten jest spadkobiercą marzeń o wyższym obiegu artystycznym i związanych z tym ambicji. Ochoczo czerpie z osiągnięć Nowej Fali, tworząc na przekór temu, co fantastyce zwykło się zarzucać: generyczności fabularnej, jałowości językowej, powtarzalności motywów i stagnacji intelektualnej – o Luciusu Shepardzie pisze Maciej Szraj.

Kiedy zaczynałam pisać teksty dramatyczne, nie wiedziałam, że wchodzę w świat funkcjonujący wprawdzie w centrum języka, ale na pograniczu literatury. Co w ogóle znaczy to całe pogranicze? Odpowiedź nie jest prosta, ponieważ pociąga za sobą kolejne pytania – o współczesnym dramacie polskim pisze Aleksandra Zielińska.