Emocjonalny ton, metaforyka obejmująca cielesność i duchowość, próby krytycznego podejścia do baśniowych czy archetypicznych wzorców wychowania to znaki rozpoznawcze Janko, zarówno w poezji, jak i w prozie.
W trylogii – Dziewczyna z zapałkami, Pasja według św. Hanki, Finalistka – rozprawia się z dojrzewaniem nie tylko w języku, ale przede wszystkim w kulturze. Opisuje długą (i bolesną) drogę dochodzenia bohaterki do własnego głosu, który pozwala na podjęcie prób świadomego budowania tożsamości. Ważnym elementem tego procesu jest pisanie.
Autobiograficzna Mała zagłada czytana jako przyczynek do poszerzania wiedzy o współczesnej historii polski pokazuje, że narracja historyczna zawsze jest narracją („tylko” lub „aż”). Żadna z wersji tak zwanej dużej historii nie jest ostateczna. Książka jest ważnym głosem w dyskusji o tzw. wojennej traumie drugiego pokolenia. Lęk zapisany w genach, przekazywane w ramach spadku cierpienie, okaleczone emocjonalnie dorosłe dzieci to powszechne, bo osobiste doświadczenia. Janko wykorzystuje zdobycze drugiej fali feminizmu, podkreślając, że prywatne jest polityczne.
Twórczość poetycką Janko cechuje wyrazistość i odważna wyobraźnia, w powiązaniu z dojrzałością literacką. W jej poezji wyczuwalne jest napięcie – pomiędzy człowiekiem i światem, naturą, Absolutem; pomiędzy dwojgiem ludzi. Każde słowo ma wagę, każde zdanie ma rytm.
Jest laureatką wielu nagród, między innymi Nagrody Związku Pisarzy Niezależnych w Dreźnie za twórczość poetycką (1993), Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta (2008), Nagrody Literackiej m.st. Warszawy (2016) i Nagrody Literackiej Gryfia (2016).
Jej wiersze były tłumaczone na angielski, rumuński i serbski.