Twórczość Doroty Kotas cechuje się humorem, skupieniem na detalu, a także błyskotliwą kąśliwością. W swoich opowieściach autorka z dużą wrażliwością portretuje marginalizowane grupy społeczne, często koncentruje się na peryferiach rzeczywistości, opisując bohaterów, którzy z pozoru wydają się nieistotni. Zarówno w książkach, jak i w innych wypowiedziach Kotas wspomina o swojej neuroróżnorodności oraz przynależności do społeczności queer.
Autorka debiutowała w 2019 roku powieścią Pustostany, którą jurorzy Nagrody Literackiej Gdynia nazwali „historią warszawskiego Robinsona, dziewczyny zamieszkującej opuszczoną ruderę w pobliżu placu Szembeka” oraz „współczesnym remake’iem powieści gotyckiej”. Groteskowo-melancholijna opowieść skupiała się bowiem na portretowaniu ludzi żyjących na marginesie i ich małych rytuałów codzienności. W 2021 roku ukazała się kolejna książka autorki, Cukry, w której Kotas bardziej bezpośrednio odnosiła się do własnych doświadczeń związanych z neuroróżnorodnością oraz do osobistych relacji rodzinnych. Jej trzecia książka, Czerwony młoteczek (2023), stanowi kontynuację wcześniej wypracowanego modelu opowieści, zarazem jednak kładzie silniejszy akcent na komentowanie społecznej roli autorki i wymagań, które odbiorcy stawiają przed pisarzami. Twórczość Kotas jest stawiana w centrum współczesnych polskich debat o autofikcji i wykorzystaniu własnego doświadczenia w literaturze – zwłaszcza ostatnia publikacja autorki wzbudziła szeroką i polaryzującą dyskusję krytyczną.
Felietony Kotas j ukazują się w „Notatniku Literackim”, pisarka publikowała również między innymi w „Teatrze”, „Magazynie RTV” czy „Znaku”. Jest też autorką wstępu do Orlanda Virginii Woolf w przekładzie Tomasza Bieronia (Wydawnictwo Literackie, 2023) zatytułowanego O tym, że płeć nie istnieje. W zredagowanej przez Ewę Furgał publikacji edukacyjnej Pasjonatki. O dziewczynach w spektrum autyzmu (2021) znalazł się napisany przez Kotas rozdział o pracy.
Debiutancka powieść autorki została nagrodzona dwoma prestiżowymi wyróżnieniami: Nagrodą Conrada oraz Nagrodą Literacką Gdynia w kategorii proza, a także przyniósł autorce nominację do Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza.
Jej krótkie formy prozatorskie były tłumaczone na język hiszpański.