Jego poezję znamionują różnorodność gatunkowa i stylistyczna. W wyborze kunsztownej formy wiersza inspiruje się neoklasycyzmem, ale swobodnie podchodzi do zastanej tradycji literackiej i odkrywczo ją przekształca. Krytycy podkreślają swoistą wielogłosowość jego liryki, polegającą na łączeniu kategorii pozornie ze sobą sprzecznych, między innymi retoryczności wypowiedzi oraz języka kolokwialnego, realizmu i pierwiastków surrealnych, powagi kontrapunktowanej humorem bądź ironią.
Poezja Drzewuckiego – ujmowana w sposób przekrojowy – charakteryzuje się ewolucją w sferze postawy autorskiej: „klasycyzujący poeta niepokoju” (K. Lisowski), znany głównie z Ulicy reformackiej i Starożytnego języka, z czasem staje się poetą o wielu lirycznych obliczach – stoika pogodzonego z naturalnym biegiem rzeczy, obserwatora uroków świata, satyrycznego komentatora spraw publicznych i literackich etc. (Światło września, Dwanaście dni, Rzeki Portugalii).
Stałym motywem tematycznym jego poezji jest motyw podróży – wyeksponowany w znaczący sposób po raz pierwszy w Podróży na południe – wprowadzający do niej pełne kulturowych odwołań kwestie przemijania, kruchości istnienia, ale też mężnego znoszenia przypadków losu, akceptacji życia rozumianego jako współistnienie antynomii.
Równolegle do twórczości poetyckiej Drzewucki zajmuje się krytyką literacką. Na przestrzeni lat wypracował swój charakterystyczny styl, wolny od hermetyzmu krytyki akademickiej. W wydanych zbiorach szkiców Chaos i konwencja, Smaki słowa, Akropol i cebula. O Zbigniewie Herbercie, Stanie skupienia, Charakterze pisma i Środku ciężkości zwraca uwagę na literacki indywidualizm i oryginalność artystycznego talentu, które są jednymi z najważniejszych dla niego kryteriów oceny omawianych dzieł.
W jego opracowaniu ukazały się wybory liryki: Juliusza Słowackiego, Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Stanisława Grochowiaka i Edwarda Stachury.
Jest laureatem wielu ważnych nagród, między innymi: im. Kazimiery Iłłakowiczówny (1988), im. Stanisława Wyspiańskiego (1989), im. Stanisława Piętaka (1991), im. Cypriana Kamila Norwida i Ryszarda Milczewskiego Bruna (2014).
Wiersze i teksty krytycznoliterackie Janusza Drzewuckiego były tłumaczone na języki: angielski, szwedzki, czeski, węgierski, rumuński, rosyjski i serbski.
