W swoich książkach podejmowała tematy tożsamości, pamięci, pragnienia oraz psychologii jednostki, nierzadko łącząc analizę psychologiczną z elementami fantastyki, między innymi dystopii. Do jej najważniejszych utworów należą La Plage d’Ostende (1991), Orlanda (1996, nagroda Prix Médicis) oraz Moi qui n’ai pas connu les hommes (1995).
W języku polskim nakładem wydawnictwa ArtRage ukazały się: Ja, która nie poznałam mężczyzn oraz Orlanda. Twórczość Harpman sytuowana jest na pograniczu prozy psychologicznej, egzystencjalnej i spekulatywnej.
