Autor generacyjnie zaliczany do pokolenia „brulionu”, choć zajmujący osobną pozycję na tle ugrupowania; związany z czasopismem „Cyc Gada”. Jego trudną do kategoryzacji i rozległą twórczość, w skład której wchodzi fantastyka naukowa, eseje oraz awangardowa poezja, najprościej określić jako eksperymentalną – zarówno na płaszczyźnie formy i języka, jak i tworzonych poprzez nie opowieści. Figurują w niej pozycje bliskie zarówno postmodernistycznemu tekstualizmowi, jak i postapokaliptycznej poezji spekulatywnej oraz erudycyjnej prozie poetyckiej. Publikował teksty w licznych czasopismach, między innymi w „brulionie”, „FA-arcie”, „Odrze”, „Czasie Kultury”, „Opcjach” i „Nowym Nurcie”.
Zadebiutował w prasie w roku 1992 w miesięczniku „Fantastyka” opowiadaniem science fiction Koncert w Bolonii. Jego debiutem książkowym była powieść Caligari express. Romanca bez licznych odniesień (1996), wykorzystująca jako tytuły rozdziałów tekst pochodzący z plansz użytych w filmie niemym Gabinet doktora Caligari (reżyseria: R. Wiene, 1909). Dwa lata później opublikował powieść Istoty, traktującą o trudnej rzeczywistości Trójmiasta na przełomie tysiącleci z perspektywy bezrobotnego i rozwiedzionego bohatera. Na przełomie 1999 i 2000 roku ukazał się jego debiut poetycki ekwipunki, wydany przez fundację „brulionu”. W latach 2007 i 2022 ukazały się wybory jego poezji (odpowiednio: Stany własne. Wiersze z lat 1992–2007 – zbierające oprócz wierszy rozproszonych oraz pochodzących z debiutu również teksty zamieszczone w Mózg story i Wierszach po/lity/tyli/cznych – oraz Księgi wyjścia, zredagowane i opatrzone posłowiem przez Jakuba Skurtysa). W 2013 roku opublikował zbiór esejów poetyckich Podania. O doświadczaniu języka.
W 2020 roku ogłosił książkę Trax, opisywaną często przy użyciu kategorii poezji spekulatywnej, bliskiej literaturze fantastycznonaukowej, którą Domarus także uprawiał. Książka podzielona jest na cztery części, odpowiadające czterem literom tytułu i łączące zróżnicowane stylistyki i perspektywy (w tym postapokaliptyczno-spekulatywną, liryczną, ekologiczno-polityczną).
Jego wiersze znalazły się w Równo z prawej. Antologii polskiego poematu prozą, opracowanej i opatrzonej posłowiem przez Jakuba Kornhausera. Razem z gronem innych poetów współtworzył i opatrzył komentarzem antologię Świat się wiecznie zaczyna. Antologia Juliana Przybosia.
Cezary Domarus był nominowany do Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2017) oraz dwukrotnie do Nagrody Literackiej Gdynia w kategorii poezji (2017, 2021).