Daniel Odija

Daniel Odija tworzy prozę zaangażowaną, ukazującą społeczne konsekwencje przemian ekonomiczno-politycznych w Polsce.

W swojej prozie przedstawia tzw. Polskę B i zmagających się biedą mieszkańców miasteczek i popegeerowskich wsi. Ulica przybliża czytelnikowi światek ludzi żyjących przy ulicy Długiej w kiepskiej dzielnicy prowincjonalnego miasta: alkoholików, drobnych przestępców, wariatów, rozmaitych życiowych rozbitków, których rodziny od pokoleń tkwią w getcie nędzy i beznadziei, nie mając najmniejszych szans na wyrwanie się z niego. Akcja Tartaku rozgrywa się w ubogiej, popegeerowskiej wiosce, a głównym bohaterem powieści jest Myśliwski, miejscowy bogacz. Ale i on ponosi porażkę, bo zło, którego jest sprawcą, powraca do niego w dwójnasób, niwecząc wszelkie jego wysiłki i starania. Podobna tematyka dominuje w opowiadaniach pomieszczonych w tomie Szklana huta, w których Odija portretuje bohaterów zmagających z problemami dnia codziennego, z trudem utrzymujących się na powierzchni życia, próbujących nadać swojemu istnieniu jakikolwiek sens.

Odija nie ogranicza się jednak do kreślenia obrazków rodzajowych, w tekstach raz po raz przełamuje konwencję realistyczną, dążąc do uogólnienia czy nawet przypowieści. W ten sposób opowieści o codziennych troskach i problemach zmieniają się w historie o przemijaniu i oswajaniu go, o odwiecznym kołowrocie narodzin i śmierci, zmagań dobra ze złem.

W 2024 roku opublikował pierwszy tom poetycki Ale – bada w nim relacje pomiędzy podmiotem a otaczającym go światem. W codzienności i jej rekwizytach szuka fundamentalnych praw, emocji i wzruszeń.

Wraz z rysownikiem Wojciechem Stefańcem stworzył tetralogię komiksową Bardo (Stolp, Rita, Rege, Bardo) – futurystyczną antyutopię, odbiegającą od obecnego w prozie realistycznego przedstawiania świata.

Na podstawie Tartaku powstał spektakl teatralny wyreżyserowany przez Agnieszkę Olsten.

Pisarz był dwukrotnie nominowany do Literackiej Nagrody Nike.