Rodowska jest eksploratorką języka. Jej wiersze to przykład poezji lingwistycznej, wywodzącej się z poetyckich poszukiwań Paula Valery’ego czy awangardowych wierszy Juliana Przybosia. W poezji buduje też specyficzny rodzaj magii – jej wiersze są zaklinaniem świata. W późniejszych tomach w poezji pojawia się czarny humor i ironia będące odpowiedzią na świadomość przemijalności.
Tłumaczyła utwory między innymi Jorge Luisa Borgesa, Vicente Huidobro, Octavio Paza, Pablo Nerudy, Roberto Juarroza, Jules Laforgue’a, Paula Eluarda, André Bretona, Philippe Jaccotteta, Bernarda Noëla, Jacques’a Roubaud, Kateba Yacine’a, Gastona Miron, Vicente Aleixandre, Federico Garcii Lorki, Jorge Guilléna, Luisa Camoensa. W 1998 na łamach „Literatury na świecie” opublikowała fragmenty nowego przekładu I tomu dzieła Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, który, wydany w 2018 roku, zapoczątkował cykl nowych przekładów tego siedmiotomowego dzieła.
Za książkę Na dole płomień, w górze płomień (1996) otrzymała wyróżnienie Fundacji Kultury. W 1991 roku otrzymała nagrodę miesięcznika „Literatura na Świecie” za przekłady poezji latynoamerykańskiej, w 1996 roku – za przekład powieści Jeana Geneta pt.: Ceremonie żałobne. W 2005 roku została laureatką nagrody ZAIKS-u za wybitne osiągnięcia w zakresie przekładów z literatur: francusko- i hiszpańskojęzycznych. W 2015 roku została odznaczona francuskim Orderem Sztuki i Literatury (w stopniu oficerskim), a rok później otrzymała Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Współpracuje z pismem „Literatura na Świecie” od początku jego istnienia (w latach 1979–1993 była etatowym redaktorem w dziale hiszpańskojęzycznym).
Jej wiersze tłumaczono między innymi na francuski, czeski, hiszpański, litewski, szwedzki i włoski.