Autor miesza notatki z podróży i eseje z zapiskami dziennikowymi; pisze o swoich wędrówkach, architekturze, o fascynujących go pisarzach, ale i o zwykłych ludziach, których spotyka na co dzień.
Wilkowi udało się wypracować niepowtarzalny, rozpoznawalny już po kilku zdaniach styl prozy. Autor realizuje plan – jak sam to nazywa – „rozszerzania” zasobów leksykalnych używanej obecnie polszczyzny o archaizmy i slawizmy.
Pisarz przez ponad 20 lat mieszkał na dalekiej północy Rosji i sześć swoich książek poświęcił tamtejszej codzienności, tubylczym ludom, włóczędze po tamtych rejonach. Dwie ostatnie książki – Procidana i Przechadzki z cieniem – to proza pisana już nad Zatoką Neapolitańską.
Opisując surowe i egzotyczne piękno północnej przyrody lub czytając krajobraz ciepłego południa, zgłębiając historię, komentując bieżące wydarzenia, nieodmiennie pisze o sobie. Bo też zarówno w wędrówkach Wilka, jak i w jego pisaniu głównym celem jest próba zrozumienia, kim jest i ku czemu zmierza.
W 1998 roku otrzymał Nagrodę Literacką im. Zygmunta Hertza. Wilczy Notes został nominowany do Nagrody Literackiej Nike, a Wołoka znalazła się w jej finale oraz była nominowana do Śląskiego Wawrzynu Literackiego. Książka Procidana otrzymała Lubuski Wawrzyn Literacki 2023.
Za działalność w opozycji pisarz został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).