Ukończył Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się tematyką pamięci, tożsamości i doświadczenia żydowskiego po Zagładzie. Jako autor i fotograf podejmuje kwestie dziedziczenia traumy, życia w cieniu historii oraz współczesnych form wykluczenia. Mieszka i tworzy w Warszawie.
Zanim został pisarzem, zajmował się fotografią artystyczną; jego prace wystawiano w Polsce i za granicą, m.in. w Izraelu, Niemczech, Szwecji, USA i Brazylii. W 2004 roku zaczął tworzyć cykl fotograficzny Dużo kobiet, a w 2010 roku projekt Auschwitz – co ja tu robię?, będący refleksją nad miejscem pamięci i emocjami odwiedzających. W tym samym czasie rozpoczął działalność literacką jako autor reportaży i książek dokumentalnych, które szybko zyskały uznanie krytyki.
Debiutował w 2012 roku zbiorem rozmów Ocaleni z XX wieku, w którym utrwalił głosy polskich Żydów – ocalałych z Holokaustu, mieszkających w Izraelu. Kolejne książki – Oskarżam Auschwitz. Opowieści rodzinne (2014) oraz Księga wyjścia (2018) – poświęcił pamięci drugiego i trzeciego pokolenia po Zagładzie oraz emigrantom Marca ’68. Jego twórczość wyróżnia ton intymnego świadectwa, empatia wobec rozmówców i styl oparty na minimalizmie i dialogu.
W 2017 roku wydał Rejwach, zbiór opowiadań inspirowanych prawdziwymi historiami, w którym połączył elementy fikcji i dokumentu. Książka została nominowana do Nagrody Literackiej „Nike” i Nagrody Angelus oraz przyniosła autorowi wyróżnienie Warszawskiej Premiery Literackiej. W 2021 roku ukazało się amerykańskie wydanie Rejwachu w tłumaczeniu Seana Gaspera Bye’a, zatytułowane I’d Like to Say Sorry, but There’s No One to Say Sorry To, które zdobyło uznanie krytyków i znalazło się w finale National Jewish Book Awards oraz Sami Rohr Prize for Jewish Literature.
Późniejsze książki Grynberga – Poufne (2020), Jezus umarł w Polsce (2023) i Rok, w którym nie umarłem (2025) – rozwijają tematy pamięci rodzinnej i współczesnych napięć społecznych, potwierdzając charakter jego twórczości jako literatury dialogu i świadectwa. Reportaż Jezus umarł w Polsce przyniósł autorowi Nagrodę Literacką im. Wiesława Kazaneckiego oraz nominację do Nagrody Literackiej „Nike” (2024).
Autor jest również reżyserem filmu dokumentalnego Dowód tożsamości (2021), poświęconego problemowi żydowskiej tożsamości w Polsce po Marcu ’68. Publikował w „Gazecie Wyborczej”, „Polityce”, „Chiduszu”, „Wizjach” i „Dwutygodniku”. Jego twórczość tłumaczona była między innymi na języki: angielski, niemiecki, francuski, włoski i hebrajski.
W swoich książkach Grynberg opowiada o ludziach zagubionych w historii, o pamięci, która nie daje spokoju, i o potrzebie rozmowy mimo różnic. Jego styl jest prosty, pozbawiony patosu, skupiony na emocjonalnej prawdzie. Pisarz nie moralizuje – słucha. Jak sam powiedział: „Piszę po to, żebyśmy się lepiej rozumieli.”