Współtwórca Zakładu Antropologii Literatury (UAM Poznań). Ostatnio opublikował: Polska do wymiany (2009) Resztki nowoczesności (2011), Poruszona mapa (2016). Redaktor tomów zbiorowych – m. in.: Nowoczesność i sarmatyzm (Poznań 2011), Literatura ustna (2011) oraz Kamp. Antologia przekładów (współredaktor: Anna Mizerka; 2013). Przedmiot badań: literatura (polska) i problemy późnej nowoczesności.
W 1993 roku obronił doktorat na podstawie rozprawy o twórczości Jamesa Joyce’a i Ezry Pounda (University of California, Berkeley). W 2015 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. Do 1997 roku wykładał na Southern Methodist University w Dallas, obecnie jest adiunktem w Zakładzie Kultur i Literatur Ameryki Północnej Uniwersytetu Warszawskiego. Jego zainteresowania naukowe dotyczą głównie modernizmu i awangardy w literaturach anglojęzycznych.
W latach 2002–2003 pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma literacko-artystycznego „Dwukropek”, był też długoletnim współpracownikiem „Literatury na Świecie”, „Przekroju” i agazynu „Pani”. Na łamach dwóch ostatnich pism publikował felietony dotyczące kulinariów.
Debiutem literackim Pióry był tomik poezji Dom bez kantów, który wraz z przyjaciółmi Andrzejem Sosnowskim i Kubą Koziołem wydał w Chicago w 1992 roku. Pierwszą samodzielną książką poetycką autora był z kolei zbiór Okęcie, uznawany za istotną alternatywną propozycję lekturową wobec tekstów spod znaku dominującego wówczas o’haryzmu. Pióro jest także autorem głośnego opowiadania Wyjaśnienie, stanowiącego fikcyjny monolog polskiego kochanka Michela Foucaulta, który inwigiluje filozofa na polecenie służb specjalnych.
Twórczość Pióry jest erudycyjna, błyskotliwa, stonowana pod względem przekazu emocjonalnego, antybiograficzna i w przeważającej mierze apolityczna. Zauważalna jest w niej fascynacja autora poezją Johna Ashbery’ego i Ezry Pounda. Autor sięga również po polską klasykę, samplując fragmenty znanych utworów (Cypriana Norwida, Marii Dąbrowskiej czy Henryka Sienkiewicza) i tworząc z nich literackie kolaże, uzupełnione abstrakcyjną, a niekiedy nawet absurdalną treścią. Z dużą swobodą operuje przy tym nieoczywistymi rozwiązaniami gatunkowymi – wykorzystuje pantun, vilanellę czy sestynę. Jest także twórcą formy „wycinanki kurpiowskiej”, czyli doskonale symetrycznego wiersza. Za swój tom Powązki (2015) był nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia (2016).
Pióro jest ponadto tłumaczem licznych utworów anglojęzycznych, między innymi Johna Ashbery’ego, Harry’ego Mathewsa i Jamesa Schuylera (znaczna część tłumaczonych tekstów bądź ich fragmentów ukazywała się na łamach miesięcznika „Literatura na Świecie”). Jest również autorem i tłumaczem amerykańskiego wyboru wierszy Tadeusza Borowskiego (1990) oraz wraz z Rodem Menghamem i Piotrem Szymorem redaktorem antologii nowej poezji polskiej Altered State (2003).