Współzałożyciel i wokalista zespołu Brzoska i Gawroński. Opublikował dwanaście zbiorów wierszy: Śmierć pozuje do zdjęć (2000), Blisko coraz dalej (2000), Niebo nad Sosnowcem (2001), Wiersze podejrzane (2003), Sacro casco (2006), Przez judasza (2008), Drugi koniec wszystkiego (2010), W każdym momencie na przyjście i odejście (2015), do którego dołączono płytę CD zespołu Brzoska i Gawroński pt. Słońce, lupa i mrówki; Jutro nic dla nas nie ma (2017), Ucho środkowe (2020), Plejady (2021) oraz Senny ofsajd (2022), a także wiersze wybrane Stój i słuchaj (2022).
Jest laureatem Nagrody Otoczaka (2007). Redagował dział poetycki w pismach „Kursywa” oraz „artPapier”. Jest pomysłodawcą adresowanego do więźniów Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jeana Geneta.
Jego wiersze przełożono m.in. na języki angielski, czeski, hiszpański i serbski. Twórczość tego autora obszernie omawiają badacze literatury w zbiorze Poetyka ucha. O wierszach Wojciecha Brzoski (2022) pod redakcją Jana Barona i Zbigniewa Kadłubka.