W jego poezji widoczne jest silne zakorzenienie w tradycji, precyzja formalna, muzyczność, skłonność do powagi, a nawet patosu. Kluczowym wątkiem jest problematyka metafizyczna i nawiązania do chrześcijaństwa, a bohaterem często jest współczesny człowiek konfrontujący się z doświadczeniami miłości do Boga i człowieka, grzechu, upadku, nawrócenia, czy świętości. W późniejszych tomach pojawia się także problematyka narodowa oraz refleksja nad XX-wieczną historią Polski.
W swojej twórczości – zarówno poetyckiej, jak i eseistycznej – Wencel stawia krytyczne diagnozy nowoczesnego świata, jego desakralizacji i duchowego zagubienia, przykładem były tomy Oda chorej duszy i Ziemia święta oraz – nawiązujący do Ziemi jałowej Eliota – poemat Imago mundi.
W programowych esejach zebranych w tomach Zamieszkać w katedrze oraz Przepis na arcydzieło – odwołując się m.in. do Thomasa Stearnsa Eliota, Jarosława Marka Rymkiewicza i Jacques’a Maritaina – bronił koncepcji sztuki chrześcijańskiej i pisał o poezji klasycznej jako „świadectwie życia w perspektywie Boga”.
Wencel jest również autorem trzech biografii poetów związanych z grupą Skamandrytów – Kazimierza Wierzyńskiego, Jana Lechonia i Stanisława Balińskiego.
Jest laureatem wielu nagród literackich, m.in. Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny za debiut poetycki, Nagrody Fundacji im. Kościelskich i Nagrody im. ks. Janusza St. Pasierba za tom Oda chorej duszy, Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza za tom De profundis, Nagrody Literackiej im. Franciszka Karpińskiego. W 2014 słuchacze radiowej Dwójki uznali jego Odę na dzień św. Cecylii za najważniejszy tom poezji napisany w języku polskim w ostatnim ćwierćwieczu. Jury przyznało Nagrodę im. Oskara Haleckiego biografii Lechonia, a czytelnicy wyróżnili w tym samym konkursie biografię Wierzyńskiego. W 2024 roku otrzymał Nagrodę Totus Tuus w kategorii Osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej.