Poetka wykorzystuje rytm, by opowiedzieć o doświadczeniu choroby i bólu, co sprawia, że poezja jej jest niepokojąca, pełna napięcia i nie przynosi ukojenia. Wiele wierszy operuje medycznym sztafażem: pojawia się ketonal, operacje, strupy, wenflony. Celem autorki nie jest jednak dokładne zrekonstruowanie procesu leczenia, ale przekierowanie uwagi czytelnika na to, co dzieje się z pacjentką (pacjentkami), jak zmienia się podejście do własnego, chorego ciała.
fuzja bordo nie ma konkretnej bohaterki, jest nią „wspólnota obolałych istot”, połączonych poczuciem wyobcowania wobec własnego ciała, które staje się „mięskiem” – lepionym, formowanym, ugniatanym przez lekarzy. Pod wpływem leków zmienia się tak bardzo, że bohaterki nie rozpoznają siebie lustrze. Tożsamość zostaje określona przez bycie chorą. I nic, żadna rytmiczna kołysanka, nie przyniesie ukojenia.
Za tom fuzja bordo Karolina Kapusta została nominowana do 33. Nagrody Literackiej Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego.
[WP]