Walter Reuter
(1906–2005) – meksykański fotoreporter pochodzenia niemieckiego.
Urodził się w berlińskiej dzielnicy Charlottenburg. Mieszkał z rodzicami w Berlinie, z wyjątkiem lat 1914–1918, kiedy podczas pierwszej wojny światowej został wysłany do krewnych w Prusach. Żeby się utrzymać, pracował jako chemigrafik, sztuki tej nauczył się sam, najpierw w drukarni Sahm & Co. w 1920 roku, a później w Artes Gráficas Büxenstein w 1925 roku. Współpracował z prawnikiem Hansem Littenem i organizacjami lewicowymi, fotografując życie berlińskiej biedoty w walce z rosnącą w siłę partią nazistowską. Swoje pierwsze zdjęcia sprzedał dziennikowi „Arbeiter-Illustrierte-Zeitung”, co doprowadziło do współpracy z innymi wydawnictwami w Niemczech i Czechosłowacji. Kiedy w 1933 roku Hitler doszedł do władzy w Niemczech, Reuter w obawie przed aresztowaniem wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie, fotografując zamożne rodziny i turystów na południowym wybrzeżu kraju. Gdy w 1936 roku wybuchła hiszpańska wojna domowa, dołączył do sił republikańskich walczących z Francisco Franco, równocześnie wykonując fotografie z walk dla kilku agencji prasowych (fotografował głównie skutki wojny za liniami frontu, zwłaszcza jej wpływ na dzieci). Wówczas, w 1937 roku, we współpracy z Mauricio Amsterem stworzył swoje wyjątkowe i najpopularniejsze dzieło, czyli Elementarz antyfaszystowski. Po klęsce republikanów uciekł do Francji, lecz w 1939 roku został schwytany i osadzony w obozie koncentracyjnym, z którego zdołał uciec i razem z rodziną przedostać się do Maroka. W 1942 roku w obliczu rosnącej potęgi nazistowskich Niemiec i klęski republikanów w Hiszpanii przybył do Meksyku, gdzie rozpropagował nowoczesne techniki fotoreporterskie, dokumentując między innymi dwadzieścia grup etnicznych rdzennej ludności tego kraju. Reuter wyprodukował również wiele filmów dramatycznych, między innymi Raíces (1955), El brazo fuerte (1958) i Los pequeños gigantes (1958). Wykładał także w Centro Universitario de Estudios Cinematográficos.
