Wojciech Zembaty
(ur. 1978) – prozaik, autor opowiadań i powieści fantastycznych oraz historycznych esejów. Tworzy również teksty satyryczne i teksty piosenek. Konsultuje i współtworzy scenariusze filmowe.
W swoich powieściach, opierając się na źródłach historycznych, tworzy światy odmalowane z wielką dbałością o szczegóły – w debiucie jest to zmierzch epoki arturiańskiej, a w późniejszej dylogii Głodne słońce świat, w którym Aztekowie przetrwali i rozkwitli po tym, jak Europa padła ofiarą tajemniczej plagi. Buduje porywającą fabułę i misternie łączy wielość wątków i postaci. Wnbsp; dylogii w narrację wpisuje niekiedy naturalistyczne opisy przemocy.
W esejach przypominał zapomnianych pisarzy, takich jak Henryk Rzewuski i Jan Czayka. Napisał też pierwszy polski reportaż o japońskich hikikomori oraz relacje „gonzo” z gór Transylwanii i Huculszczyzny. Jego esej o Witkacym, Dzień z życia ginących ssaków, promował literaturę polską na targach w Madrycie. Pisze teksty poświęcone kulturze polskiej dla portalu Culture.pl.
Pierwszy tom Głodnego słońca zdobył w 2016 roku nagrodę Reflektora, przyznawaną obiecującym twórcom przez „Nową Fantastykę”.
Śpiewał akustycznego punkrocka z zespołem Pneumatycy.
Bibliografia
powieści:
- Koniec Pieśni, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2011.
- Głodne słońce. Dymiące zwierciadło, Warszawa: Powergraph, 2016.
- Głodne słońce. Ołtarz i krew, Warszawa: Powergraph, 2019.
opowiadania:
- Smocza królowa, „Fantastyka”, wydanie specjalne 2(23)/2009.
- Amnezja, „Nowa Fantastyka” 6(345)/2011.
- Siedem miliardów wyroków, „Nowa Fantastyka” 1(340)/2011.
- Wiosną pójdziemy stąd, „Fantastyka” wydanie specjalne, 3(36)/2012.
- W imię umarłych, „Fantastyka” wydanie specjalne 3(44)/2014.
- O czym szumi mrok, „Nowa Fantastyka” 4(403)/2016.
- Z innych głębin, „Nowa Fantastyka” 9(408)/2016.
- Pewnego razu w D., „Nowa Fantastyka” 4(439)/2019.
- Ten, który stąpa po linie, „Nowa Fantastyka” 4(451)/2020.
- Cała paleta cieni, „Nowa Fantastyka” 2(461)/2021.
- Matsu – kadze, „Czerwony Karzeł” nr 1(26)/2021.