Melchior Wańkowicz
(1892–1974) – polski pisarz, dziennikarz, publicysta.
Uważany za ojca polskiego reportażu. Autor książek Ziele na kraterze, Na tropach Smętka, Tędy i owędy, Hubalczycy. Publikował między innymi w „Kurierze Warszawskim”, „Wiadomościach Literackich” i „Kurierze Porannym”. Debiutował jeszcze pod zaborem rosyjskim w założonym przez siebie konspiracyjnym piśmie „Wici”: posługiwał się wówczas pseudonimem Jerzy Łużyc. W okresie międzywojennym założyciel i współwłaściciel Towarzystwa Wydawniczego „Rój”, w którym wydawał książki między innymi Zofii Kossak, Marii Kuncewiczówny, Juliana Tuwima, Brunona Schulza, Witolda Gombrowicza. Podczas drugiej wojny światowej był korespondentem wojennym 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa: żołnierzom tej jednostki poświęcił swój reportaż Bitwa o Monte Cassino. Po zakończeniu wojny do 1958 roku przebywał na emigracji. W 1964 roku podpisał List 34, sprzeciwiając się w ten sposób panującej w kraju cenzurze. W 1995 roku jego imieniem nazwano Wyższą Szkołę Dziennikarską w Warszawie.
