Jej poezja bywa określana jako minimalistyczna i lapidarna. Wypracowana przez nią zwięzła, aforystyczna forma, początkowo zanurzona w oniryzmie, z czasem coraz wyraźniej skłania się ku konkretowi i anegdocie. W swojej twórczości Szychowiak podejmuje tematy wyobcowania podmiotu, lęków egzystencjalnych oraz śmierci.
Jej pełnoprawny debiut poetycki to wydany w 2007 roku tom Po sobie, za który została nagrodzona między innymi Wrocławską Nagrodą Poetycką Silesius. Książka Szychowiak, koncentrująca się wokół problemu zanikania „ja”, osadzona w ciszy i zbudowana znbsp; ascetycznych przestrzeni, była porównywana z twórczością Krystyny Miłobędzkiej. Sama Szychowiak przyznawała się do wpływu Miłobędzkiej na swoje pisanie, mówiąc w jednym z wywiadów: „[...] wiersz to w pewnym sensie rachunek, niewymuszona rozmowa na wiele tematów. Jak pisze Krystyna Miłobędzka: «[…] pisz, pisz, aż w pisaniu znikniesz». Chciałabym zniknąć w pisaniu, w rozmowie”.
Druga książka Szychowiak, Wspólny język, wydana dwa lata później, stanowi kontynuację jej minimalistycznej dykcji. Mimo jeszcze wyraźniejszej językowej kondensacji autorka poświęca w niej więcej miejsca obserwacji innych osób, wspólnotowych gestów i zachowań. Ta tendencja będzie się pogłębiała w kolejnych tomach. W wydanym po pięciu latach przerwy Intro poetyka Szychowiak staje się bardziej komunikatywna, a często wykorzystywane przez nią gry językowe, paradoksy czy paronomazje służą między innymi odsłanianiu i demaskowaniu patosu obecnego w języku publicznym.
W 2016 roku autorka zadebiutowała jako prozaiczka zbiorem Całe życie z moim ojcem. Książka składa się ze skondensowanych dialogów poetki z własnym ojcem, artystą malarzem Bogdanem Szychowiakiem. Punktem wyjścia dla autorki były anegdoty umieszczane na jej profilu facebookowym; Szychowiak znana jest zresztą ze swojej memicznej działalności, co znajduje odzwierciedlenie w sporej popularności jej poezji i prozy wśród odbiorców internetowych.
Julia Szychowiak była wielokrotnie nagradzana i nominowana do najważniejszych nagród literackich. Za Po sobie została uhonorowana nagrodą Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (2008), nagrodą „Gazety Wyborczej” wARTo (2009) oraz Wrocławską Nagrodą Poetycką Silesius (2008), do której otrzymała nominację również w 2015 roku za tom Intro. W 2019 roku otrzymała została nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia oraz do Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego „Orfeusz” za Dni powszednie i święta. Jej wiersze były tłumaczone na języki: bułgarski, słowacki, angielski, niemiecki i hiszpański.
