Teksty

„Emily Brontë zmarła na gruźlicę sto siedemdziesiąt siedem lat temu, a ta adaptacja i tak jest najgorszym, co ją spotkało” – gdy tylko zobaczyłam ten komentarz, jeden z wielu krążących w sieci w momencie premiery najnowszej ekranizacji Wichrowych Wzgórz, wiedziałam, że rozpocznę od niego swój tekst – o filmowych adaptacjach powieści Emily Brontë pisze Aleksandra Kumala.

Komedia Judyty to wybór dramatów Siergieja Kowalowa, wybitnego białoruskiego pisarza – obowiązkowy dla tych wszystkich, którzy chcą lepiej poznać białoruską historię i teatr – pisze Jacek Cieślak.

Sprzedaż polega na trafieniu do właściwych odbiorców, a to wymaga nadania produktowi odpowiedniej tożsamości oraz jej zakomunikowania. Książka nie różni się pod tym względem tak bardzo, jak czasem chcielibyśmy wierzyć. Ona również musi trafić do swoich czytelników, a jednym z podstawowych narzędzi komunikowania jej charakteru jest okładka – o znaczeniu okładki książkowej pisze Paweł Harlender.

Nasza literatura powstała w języku historycznie peryferyjnym, niszczonym przez dwa imperializmy i dwa totalitaryzmy: niemiecki i rosyjski. Jest to zresztą doświadczenie wspólne dla wielu narodów i języków Europy Centralnej i Wschodniej czy – by użyć określenia Timothy’ego Snydera – „skrwawionych ziem” – fragment wykładu Jacka Dehnela otwierającego 6. Światowy Kongres Tłumaczy Literatury Polskiej.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego zapraszamy do lektury piątkowego przeglądu prasy kulturalnej.

Draesner pracuje jak archeolożka, która wydobywa z ziemi nie przedmioty, lecz znaczenia – o twórczości Ulrike Draesner pisze Monika Wolting.

Powieść i jej powrót do lat 80. są bowiem formą ustosunkowania się – wolę to określenie niż „przepracowanie” – do własnej młodości oraz zawarcia paktu między nią a sobą dojrzałym – o Ach, Ustka! Wspomnieniach starego idioty Bartosza Żurawieckiego pisze Piotr Sobolczyk.

Rower może sprzyjać włączeniu życia na inne obroty. Dając mięśniom ruch, przywraca się równowagę umysłu i świadomość działania. Jednocześnie to sposób na dostrzeżenie życia ponad podziałami klasowymi. Oddanie się zgubionej spontaniczności – o motywie podróży rowerowych w literaturze pisze Konrad Janczura.