Teksty

Tam na niebie są rzeki to książka ogromna – zarówno pod względem objętości, jak i liczby jej kontekstów, uwzględnionych perspektyw czy zawartych w niej szczegółów, zakrojona z epickim rozmachem i rozpisana na wiele planów czasowych oraz scenerii – o najnowszej powieści Elif Şafak pisze Justyna Chmielewska.

W Przez noc bohaterowie brną ulicami wymarłego miasta, Pragi listopadowej, przytłaczającej mrokiem, gdzie każdy ich krok śledzą zastępy austriackich, niemieckich lub sowieckich żołnierzy i gdzie nawet światło jest trupie i zimne, pojawia się na chwilę i zaraz gaśnie – o komiksie Jaroslava Rudiša i Nicolasa Mahlera pisze Anna Maślanka.

Biografia Victorii Benedictsson jest więcej niż oddaniem sprawiedliwości jednej osobie. Daje wgląd w epokę, przecina się z dyskusjami, które znamy, bo toczyły się także na ziemiach polskich, w Europie i USA w XIX wieku – o książce Elisabeth Åsbrink Moja wielka piękna nienawiść pisze Inga Iwasiów.

Mimo że w nocie umieszczonej na okładce pojawiają się słowa „powieść” i „bohaterka”, raczej nie mamy do czynienia z całościowym zmyśleniem literackim. Uznajmy, że książka ta do pewnego stopnia mieści się w poetyce świadectwa, a zarazem wymyka się temu porządkowi – o literackim debiucie Miry Suchowiejko pisze Dariusz Nowacki.

Han Kang, uhonorowana Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury w 2024 roku, opanowała wyjątkową umiejętność eksplorowania tematów rzadko obecnych u innych pisarzy. Lekcje greki to kolejna pozycja w jej dorobku, która potwierdza nie tylko literacką wrażliwość i kunszt pisarki, ale także jej odwagę w podejmowaniu tematów ulotnych, w ukazywaniu odczuć i wrażeń trudnych do opisania słowami.

Maria Poprzęcka nie zwraca się ku dobrze rozpoznanej ikonografii martyrologicznej, ale ku całkiem innym, nie zawsze dostrzeganym związkom sztuki ze starością i śmiercią: ku jej zdolnościom regeneracyjnym obalającym mit „stylu późnego” oraz starczej niemocy twórczej, ale też ku jej siłom wprost zabójczym – pisze Marta Leśniakowska o książce Śmierć przed obrazem. O sztuce, starości i znikaniu.

Członkowie irlandzkiej rodziny Barnesów, niegdyś beneficjenci gospodarczego Celtyckiego Tygrysa, dziś zmagają się z widmem bankructwa i utratą długo pielęgnowanych złudzeń. Paul Murray w powieści Żądło przygląda się upadkowi rodziny, która jeszcze wczoraj wierzyła, że szczęście da się zaplanować.

W swoim pisaniu szuka on nowych paradygmatów opisu tożsamości irlandzkiej i próbuje opowiedzieć historię narodu w oderwaniu od zastanych, kliszowych podziałów na katolików i protestantów czy nacjonalistów i rojalistów. O twórczości Sebastiana Barry'ego pisze Wit Pietrzak.

Kiedy to wszystko się skończy, będziemy innymi ludźmi Adrianny Alksnin to opowieść, która mogłaby być  auto-da-fé milenialsów albo całkiem niezłą satyrą na krakowską, ale też warszawską, bohemę. Michał Trusewicz dostrzega jednak wiele jej minusów.

Wiek środka ma też dobre strony: znajdujemy się pomiędzy skrajnościami, nie jesteśmy już młodzi i głupi, a nie staliśmy się jeszcze całkiem starzy i zgorzkniali. To też czas, kiedy na wielu poziomach mamy wreszcie trochę spokoju, bo „kreatury z przeszłości straciły swoją moc”, a coraz mniej rzeczy nam już imponuje. O książce Mała empiria Katarzyny Sobczuk pisze Karolina Rychter.

Na tom Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci składa się cykl 55 wierszy skonstruowanych z precyzyjnie dobranych elementów autobiograficznych, geograficznych, społecznych i historycznych.

Węgierskie morze – ten tytuł to autocytat, nawiązanie do wiersza Kit. Czyli nic nowego? Pozory mogą mylić, na gruncie poezji bywa tak nader często. Zaczynając kształtowanie swojego autorskiego języka, Marcin Sendecki wychodził od poetyki napięcia, objawiającej się w pozostawionych na końcach wersów spójnikach i przyimkach czy pozbawionych łącznika metaforach.