Joanna Pollakówna
(1939–2002) – poetka, historyk sztuki, eseistka.
W 1961 roku ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, dziewięć lat później uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Formiści. Próba monografii ruchu. Jako poetka debiutowała w 1958 roku. Do 2003 roku ukazało się dwanaście tomików jej wierszy. Była laureatką kilku prestiżowych nagród, zarówno za wiersze, jak i za prace o malarstwie: między innymi Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1976), Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (1992), Nagrody Czesława Miłosza za tom esejów Myśląc o obrazach (1994). Jako historyk sztuki zajmowała się najpierw polskim malarstwem XX wieku, później stopniowo przenosiła swoje zainteresowania na malarstwo dawne. Zaczynała od prac ściśle naukowych, ale z czasem ulubioną formą jej pisania o malarstwie stał się esej. Teksty Pollakówny, zawsze oparte na pogłębionych, profesjonalnych studiach nad malarstwem, cechuje precyzyjny i obrazowy język wyćwiczony w bogatej i znakomitej praktyce poetyckiej. Tom Zapatrzenie zawiera obszerny wybór jej esejów, dotyczących rozmaitych obszarów jej malarskich zainteresowań. W 1971 roku zaczęła chorować na nigdy do końca nierozpoznaną chorobę krążenia, która z czasem przykuła ją do wózka inwalidzkiego. Zmarła 28 czerwca 2002 roku.
