Teksty

Maria Poprzęcka nie zwraca się ku dobrze rozpoznanej ikonografii martyrologicznej, ale ku całkiem innym, nie zawsze dostrzeganym związkom sztuki ze starością i śmiercią: ku jej zdolnościom regeneracyjnym obalającym mit „stylu późnego” oraz starczej niemocy twórczej, ale też ku jej siłom wprost zabójczym – pisze Marta Leśniakowska o książce Śmierć przed obrazem. O sztuce, starości i znikaniu.

Weronika Murek, znana ze skłonności do zacierania granic między jawą a snem, konstruuje opowieść, która tylko na poziomie deklaratywnym czerpie z estetyki grozy, a w praktyce okazuje się melancholijną historią o samotności, przemijaniu i kobiecym przemęczeniu.

Książka Kulisza przypomina brudnopis surrealisty. Bo jak inaczej wytłumaczyć kolaż luźno związanych ze sobą tekstów, opartych na motywie snu i metodzie wolnych skojarzeń? Piętnaście opowiadań (z czego jedno tytułowe) to pękaty worek z problemami współczesnego świata – groch z kapustą i pomieszanie z poplątaniem. O debiucie Mirosława Kulisza pisze Olga Żyminkowska.

Jeżeli jednak emigracja z tego katastroficznego krajobrazu jest niemożliwa, warto choć na moment odpiąć się od trybów kapitalistycznej maszyny i odzyskać ciało. W Kwaśnych obolach Sęczyk programuje tego rodzaju symulację; wskazuje, czym mogłaby być poezja zaangażowana, gdyby zamiast o niezależność podmiotu upomnieć się o autonomię poetyckiej formy.

Jeśli usłyszycie gdzieś, że Bornholm (wyspa na Bałtyku należąca do Danii, choć przecież mogłaby też być szwedzka albo polska, gdyby historia obrała inną drogę) ma specyficzny mikroklimat przypominający ten śródziemnomorski – uwierzcie.

Zgodnie z zawartą w tytule obietnicą Dzicy detektywi rozpoczynają się od zagadki. Detektywi? Bebechorealizm? Narrator rzuca nas w sam środek historii dotyczącej losów enigmatycznej grupy poetyckiej działającej w mieście Meksyk w latach 70. XX wieku. O książce Roberto Bolaño pisze Aleksander Trojanowski.

A gdyby tak zacząć od prowokacji: że najlepszą frazą z debiutanckiego tomu Łukasza Krajewskiego jest tytuł (w wierszu Pop! powtórzony trzy razy niczym demoniczna mantra)? Miłuj diabelskie pisklę, które wyszło z jajka zepsutego to zdanie tak zakręcone i przestylizowane, a zarazem niosące w sobie tak znaczny ciężar metafizyczny, że trudno go nie polubić – pisze Jakub Skurtys.

Członkowie irlandzkiej rodziny Barnesów, niegdyś beneficjenci gospodarczego Celtyckiego Tygrysa, dziś zmagają się z widmem bankructwa i utratą długo pielęgnowanych złudzeń. Paul Murray w powieści Żądło przygląda się upadkowi rodziny, która jeszcze wczoraj wierzyła, że szczęście da się zaplanować.

Każda osoba nielojalna wobec władzy jest ekstremistą, a każde działanie, które nie spodoba się władzy, uznawane jest za ekstremistyczne i podlega karze. Antyrządowy działacz jest wrzucany do jednego worka z pedofilami, dilerami narkotyków i poważnymi przestępcami – mówi prezeska Białoruskiego PEN Clubu Taciana Niadbaj w rozmowie z Justyną Czechowską.

Groza tak wielka, że trudno na nią patrzeć, i tak subtelna, że ledwo wyczuwalna. Groza przemielona przez recyklingowe miechy popkultury i nasza swojska, rodzima; groza na poważnie i trochę mniej serio. I w końcu – groza codzienności, czająca się w całkiem normalnym dniu. W polskich współczesnych komiksach znajdziemy prawdziwe bogactwo przerażających motywów i napawających trwogą historii.

W swoim pisaniu szuka on nowych paradygmatów opisu tożsamości irlandzkiej i próbuje opowiedzieć historię narodu w oderwaniu od zastanych, kliszowych podziałów na katolików i protestantów czy nacjonalistów i rojalistów. O twórczości Sebastiana Barry'ego pisze Wit Pietrzak.

Wyobrażałam sobie, że w zawodzie farmaceutki będę pracować do czasu, kiedy rozwinę skrzydła na rynku literackim. Ten moment wciąż przede mną – mówi Aleksandra Zielińska w rozmowie z Katarzyną Kachel.