Teksty

Wydaje mi się, że Sośnicki czuje się przytłoczony realnością wojny. Trudno mu jednak ująć w słowach to doświadczenie. Ma bowiem jako medium język poetycki, z kolei jako problem coś dotkliwie niepoetyckiego – o Reprezentacji zwierząt Dariusza Sośnickiego pisze Magdalena Śniedziewska.

Mimo że w nocie umieszczonej na okładce pojawiają się słowa „powieść” i „bohaterka”, raczej nie mamy do czynienia z całościowym zmyśleniem literackim. Uznajmy, że książka ta do pewnego stopnia mieści się w poetyce świadectwa, a zarazem wymyka się temu porządkowi – o literackim debiucie Miry Suchowiejko pisze Dariusz Nowacki.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Anna Karczewska rozmawia z Weroniką Murek.

Dialogując ze zmarłymi, Suchanecki odzywa się również głosem własnym, niemniej nastrojonym tak, aby wywołani z zaświatów „dyskutanci” go zrozumieli – o Żarnach Przemysława Suchaneckiego pisze Jan Potkański.

Sto lat temu nowoczesna cywilizacja osiągnęła apogeum rozwoju. Tak przynajmniej lubiła o sobie myśleć – powiedzmy więc, że było to apogeum samouwielbienia. I oto w środku najszaleńszej dekady belgijski artysta postanowił sporządzić jej kompletny portret – o Mieście Fransa Masereela, awangardowych fascynacjach i literackim symultanizmie pisze Jerzy Franczak.

Bezimienna bohaterka Stanów przejściowych to everywoman naszych czasów, nieprzynależna do określonej pracy i nazwanej relacji. To błądząca po Krakowie flâneuse, której mapę włóczęgi wytyczają supermarkety – o książce Zofii Lorek pisze Sara Nowicka.

W nowej książce Jarniewicza pojawia się cykl, w którego skład wchodzi siedem wierszy. Storie stanowią osobną, lecz nie do końca autonomiczną opowieść. Wiersze, poza ostatnim, ukazują pomieszczenia, zamknięte łódzkie domy i klaustrofobiczne pokoje – o poezji Jerzego Jarniewicza pisze Weronika Sztucka.

Bardzo trudno precyzyjnie określić wszystkie typy dynamiki w wierszach Sylwii Jaworskiej. Poetka w oczywisty sposób gra z kulturowymi i religijnymi przetworzeniami kobiecości, przymierza je trochę z lękiem (a może przypasują?), z ciekawością, ale również ze zmęczeniem i znużeniem – o poezji Sylwii Jaworskiej pisze Radosław Kobierski.

Wybierając Londyn na miejsce akcji powieści Wielkie Kiedy, Alan Moore szedł w ślady wielu innych twórców, którzy uczynili z tego miasta światową stolicę gatunku urban fantasy. Tylko dlaczego tak się stało? – o powieści Alana Moore’a pisze Marcin Zwierzchowski.

Bez niej nie istniałby tygodnik „Przekrój”. To ona przez lata kształtowała gust Polek i Polaków, wpływała na to, co czytali i jak się zachowywali. Dziś pamięta się głównie o Marianie Eilem, w którego cieniu żyła. Przyszedł czas, by przypomnieć osobę tak ważną dla kultury i sztuki – pisze Agata Napiórska, autorka przygotowywanej właśnie biografii Janiny Ipohorskiej.

„Często najciekawsze są i najwięcej mówią te nie do końca zaplanowane treści, położone tak trochę obok głównej linii tekstu. Dla mnie praca z wierszem to pewnego rodzaju sprzężenie zwrotne – ja wpływam na tekst, a on wpływa na mnie” – z Agatą Puwalską rozmawia Roman Honet.