Teksty

W swoim najnowszym tomie Agnieszka Wolny-Hamkało bacznie obserwuje ciała zwierząt, by poćwiartować je za pomocą słów i zajrzeć do ich wnętrza. Jednocześnie snuje refleksję na temat roli poszczególnych istot w świecie i próbuje przyjąć perspektywę animalną – o książce Dla twojej córki. Fraszki pisze Natalia Kostecka.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Anna Karczewska rozmawia z Anną Kańtoch.

Projekt Marii Janion, którego osią jest poszukiwanie „ducha inności”, nie wpisuje się w ramy klasycznego projektu emancypacyjnego. Jego istotą jest raczej gest transgresyjny, czyli przekroczenie tego, co normatywne, historycznie usankcjonowane – o książce Kobiety i duch inności pisze Aleksandra Orlikowska.

Jestem idealną naiwną odbiorczynią większości narracyjnych socjotechnik – dlatego moja relacja z kategoriami emocji i empatii w krytyce jest tak trudna. Dacie mi do ręki romantasy? Będę podniecona. Dacie holopolo? Będę wzruszona. Czy to znaczy, że te teksty są dobre? Niekoniecznie. Czy znaczy, że działają? O tak – pisze Zuzanna Sala.

Sytuacja w Azji Centralnej jest doskonałym przykładem ogólnoświatowego antydemokratycznego trendu, który trwa od około dekady. Obserwujemy tam systematycznie postępujące ograniczanie wolności słowa, narastanie podziałów społecznych i przekształcanie się rządów demokratycznych w te o charakterze reżimowym – pisze Miłosz Szymański.

Powieść tę odczytać można zgodnie ze słynnym zdaniem Williama Blake’a: ,,Nadmiar smutku się śmieje”. Pożoga wojenna, bezsens istnienia, nadchodząca śmierć i metafizyczny akcent w zakończeniu: wszystko to można obrócić w szekspirowski żart – o Wyroku Ishbel Szatrawskiej pisze Konrad Janczura.

Często wiersze przydarzają mi się w momentach napięcia, stresu, gdy dużo się dzieje. A tak wewnętrznie to musi zaistnieć jakaś próżnia, gdzie można będzie zassać i nazwać elementy świata przedstawionego. Tę próżnię często ściskają nerwica, depresja albo jakaś nieokreślona, ciężka świadomość – mówi Przemysław Suchanecki w rozmowie z Romanem Honetem.

Było w tym coś głęboko radosnego, działaliśmy jeszcze przed erą projektyzacji i monetyzacji, przed inwazją poczucia niszowości. Można mówić nawet o pewnego rodzaju szaleństwie, bo w zasadzie nikt z nas nie miał środków finansowych – o piśmie „UniGENDER” (2006–2007) i związanych z nim inicjatywach pisze Marcin Wilk.

Współczesność, która stawia opór i której daje się odpór, jest nie tylko przedmiotem doświadczenia, lecz także narracji. Widziana z dystansu, który powstaje między rzeczywistością a tekstem o niej, wydaje się w znacznym stopniu zrozumiała i nieco bardziej znośna – o zjawisku zaniechania w kontekście współczesnych narracji pisze Klaudia Muca-Małek.

Ćpun i Głupek to wielowarstwowa opowieść, w której to, co realne, zbliża się do niemożliwego, zaś apokryficzna nadzieja przeplata się z apokaliptycznym poczuciem nadchodzącego końca – o najnowszej powieści Mateusza Górniaka pisze Weronika Waberska.

Ornament to powieść niezbyt obszerna, ale nie jest to powieść prosta. Wraz z rozwojem akcji intensyfikują się jej duszny klimat i napięcie towarzyszące każdej scenie. Na pierwszy plan wysuwa się dziwaczność – im większą część świata przedstawionego zagarnia narkotyk, tym bardziej zagęszcza się atmosfera – o książce Juana Cárdenasa pisze Natalka Suszczyńska.

Biografia Victorii Benedictsson jest więcej niż oddaniem sprawiedliwości jednej osobie. Daje wgląd w epokę, przecina się z dyskusjami, które znamy, bo toczyły się także na ziemiach polskich, w Europie i USA w XIX wieku – o książce Elisabeth Åsbrink Moja wielka piękna nienawiść pisze Inga Iwasiów.