Teksty

W porównaniu do świeżego, dynamicznego i ekspresyjnego Miasta ze szkła adaptacja Duchów, młodsza od niego o trzy dekady, jest mocno zachowawcza i staroświecka, bliższa powieści ilustrowanej niż komiksowi, choć kilka razy zastosowano tu kadrowanie i dymki – o komiksowej adaptacji Trylogii nowojorskiej Paula Austera pisze Marceli Szpak.

Portrety psychologiczne postaci skrywają się w rozproszonych szczegółach, które należy wyławiać z wartkiego nurtu gęstych, piętrzących się i epicko rozbudowanych zdań. Różnorodne tło społeczne, kulturowe i przyrodnicze odzwierciedla tu szeroką rozpiętość współczesnego świata – o książce A świat trwa László Krasznahorkaiego pisze Daniel Warmuz.

W Równinach autor zabiera nas w głąb australijskiego interioru, w miejsca, w których świat rzeczywisty współistnieje i przenika się ze światem możliwym – o powieści Geralda Murnane’a pisze Aleksandra Majak.

W Przez noc bohaterowie brną ulicami wymarłego miasta, Pragi listopadowej, przytłaczającej mrokiem, gdzie każdy ich krok śledzą zastępy austriackich, niemieckich lub sowieckich żołnierzy i gdzie nawet światło jest trupie i zimne, pojawia się na chwilę i zaraz gaśnie – o komiksie Jaroslava Rudiša i Nicolasa Mahlera pisze Anna Maślanka.

Autorka tworzy postać, której HIV niejako układa życie, więcej: wirus nadaje mu jakiś sens, organizuje je, w pewnym sensie wymusza na bohaterce zmianę postawy z biernej na aktywną – o książce Aleksandry Zbroi Muszę ci coś powiedzieć pisze Karolina Kurando.

Autorka proponuje, by wyzbyć się przekonania, że ludzkie widzenie to jedyna słuszna perspektywa – o książce Eweliny Figarskiej jestem małą muszką owocówką, przyleciałam na ciebie popatrzeć pisze Weronika Stencel.

Odkrywanie historii hipochondrii jest dla autorki nierozerwalnie związane z odkrywaniem prawdy o własnym lęku, który nie mieści się w ramach żadnej z dostępnych teorii. Nie sposób jednak z tym lękiem żyć bez stworzenia wyjaśniającej opowieści, pomagającej to odczucie zrozumieć i oswoić – o książce Ciało ze szkła. Historia hipochondrii Caroline Crampton pisze Klaudia Muca-Małek.

Nieuchwytność powieści Raka jest jej kluczową cechą i jedną z tych właściwości, które sprawiają, że trudno wobec tego przedziwnego zjawiska przejść obojętnie. Nie chodzi o to, że nie da się określić tematu, fabuły czy innych podstawowych elementów cyklu, wprost przeciwnie – o trylogii Agla Radka Raka pisze Marcin Świątkowski.

Najistotniejsza jest klarowność i bezpretensjonalność przekazu. Swoisty dziennik, niepejoratywnie ujmowany pamiętnik, nieefektownie układana relacja z relacji – o tomie poetyckim Darzbór Aleksandry Zdrojewskiej pisze Rafał Gawin.

Z jednej strony Gutkowski upomina się o ludzi z marginesu, traktując ich z dużą dozą wrażliwości i współczucia, z drugiej zaś nie zapomina o pracownikach mielonych przez tryby krwiożerczej maszyny systemu – o debiucie poetyckim Jakuba Gutkowskiego pisze Kamil Figas.

Świat, napierający ze wszystkich stron, szczególnie kiedy nasze neurony nie nadążają za rytmem wymiany komunikatów, skłania nas czasem do praktykowania dysocjacji jako strategii umożliwiającej przetrwanie – o tomie wierszy Kubek na tsunami Justyny Bargielskiej pisze Patryk Ciesielczyk.

Muzykologiczna wrażliwość poety pozwala mu opierać się w procesie twórczym na strukturach harmonicznych zaadaptowanych w języku: poszczególne jednostki akustyczne/semantyczne postrzega Grabiak jako elementy składowe „pięknych akordów”, które następują po sobie zgodnie z wewnętrzną zasadą organizacji – o tomie wierszy Kanikuła Jakuba Grabiaka pisze Dawid Kujawa.